Familie

Misschien is het een taboe onderwerp, over je hele familie in de breedste zin te schrijven, maar ik hoor bij die familie en daarom vind ik dat ik het recht heb om erover te schrijven. Net zoals Dimitri Verhulst over zijn familie schreef. Het is nooit fraai, maar de waarheid heeft zijn recht.

Er was iets raars aan de hand met mijn familie langs vaders kant. Dat kom je te weten wanneer je aan genealogie doet en wanneer je verder de flarden verhalen die je hoorde bij overlevering bij elkaar legt.

Mijn bedovergrootouders kregen negen kinderen, vijf meisjes en vier jongens. De eerste jongen bleek niet normaal. Hij verbleef in een “gesticht” toen de tweede wereldoorlog begon. Toen de eerste Duitse bom op Antwerpen neerkwam, was dat net op dat gesticht, er is nooit meer iets over hem gehoord. De drie andere jongens – waaronder mijn grootvader – bleken “normaal” te zijn en ik zou zelfs zeggen, erg intelligent. Er waren ook vijf meisjes. Vier van hen stierven binnen het jaar, het vijfde niet, dat was tante K. Zij werd gediagnotiseerd met schizofrenie en zat ook lange tijd in een instelling. Ik kan er verhalen over vertellen, over haar vreemd gedrag, ik laat het maar. Toch vreemd dat er geen enkel “normaal” meisje was. Dat zet me aan het denken. Er was iets al weet ik niet wat. Wat de ouders betreft, mijn bedovergrootvader pleegde op zijn 50ste zelfmoord. Geen normale familie dus.

Ook langs mijn moeders familie ging het allemaal niet zo vlot. Mijn moeder zelf pleegde zelfmoord op haar 39ste, haar drie broers – mijn nonkels – verdenk ik er soms van om autistisch te zijn, al hebben zij geen diagnose. Dan heb ik ook drie nichten. Hun kinderen hebben afwisselend ADHD, autisme en enkele andere afwijkingen.

Ik ben blijkbaar geboren in een familie die wat betreft abnormaliteit iets harder getroffen is dan sommige andere families. Misschien moet ik maar blij zijn om gewoon hoogfunctionerend autistisch te zijn, wat er op neerkomt dat ik binnen mijn familietraditie nog redelijk normaal ben, al is dat geen doel op zich. Ik vind het allang niet meer erg om “anders” te zijn. Dat hoort nu eenmaal bij mij.

Naakte cijfers

Af en toe ben ik nog bezig met genealogie. Ik heb inmiddels weer wat leuke naakte cijfers. Ik heb inmiddels de geboorte en sterfdatum van 36 van mijn grootouders, overgrootouders, bedovergrootouders en bedbedovergrootouders. Hun gemiddelde levensduur was 64,8 jaar. Beetje raar is wel het grote verschil tussen families. Langs mijn moeders vaders zijde werden ze gemiddeld 70,1 jaar oud, langs mijn moeder moeders zijde amper 58,5 jaar. Langs mijn vader vaders zijde werden ze gemiddeld 65,2 jaar en langs mijn vader moeders zijde werden ze gemiddeld 64,4 jaar, daar is het verschil niet zo groot.

Opgelucht

Ik ben eigenlijk wel erg opgelucht. De laatste tijd ging het niet zo goed. Ten lange leste vreesde ik dat ik opnieuw zou vervallen in een depressie, iets wat ik echt niet zou willen. Maar blijkbaar gaat het nu weer wat beter. Het was opeens terug weg en de laatste week voel ik mij terug beter.

Ik ben er al langer van overtuigd dat je er niet veel aan kan doen, wanneer je depressief wordt. Ik geloof niet meer dat een mens veel vrije keuze heeft. Het is ook niet onlogisch.

Wanneer je ruggenwervel begint moeilijk te doen, dan kan je daar niet veel aan doen, dan heb je pijn, geen mens kan daar met een positieve attitude iets aan verhelpen. Zo geldt dat ook voor de hersenen. Het is ook maar een “lichaamsdeel” en wanneer die niet echt meer mee willen werken, daar kan je niet veel tegen beginnen.

In onze maatschappij aanvaard men dat een ruggenwervel of gelijk ander lichaamsdeel kan disfunctioneren en dat we daar zelf niets aan kunnen doen, echter wanneer het aankomt op de hersenen, dan is dat toch wel een ander verhaal. Daar geloven mensen vaak dat het disfunctioneren ervan een keuze is, niet genoeg je best doen. Dat geloof ik niet echt meer.

Het gaat nu weer beter, maar het is niet mijn eigen verdienste. Mijn hersenen zijn weer wat positiever ingesteld, ik heb geen idee wie ik daar voor moet danken – waarschijnlijk niemand, het zal alleen maar toeval zijn – maar ik ben er wel blij om. Hopelijk blijft het zo.

Jubileum

Jubileum, wat een raar woord is dat toch, het doet met denken aan mensen die 50 jaar getrouwd zijn, iets wat ik nooit zal meemaken.

Maar toch, een jubileum maand. Het is precies tien jaar geleden dat ik aangesloten werd op het internet. Tien jaar geleden was dat nog iets speciaals, nu niet meer. Het internet is toch iets geworden van iedereen en van alle dag. Ik vind het nog steeds een geweldige uitvinding.

Een ander “jubileum” is dat ik ongeveer 10 jaar geleden voor het eerst mijn psycholoog bezocht. Ik ben vandaag opnieuw op consultatie geweest en heb hem het boekje waar ik voorheen over sprak cadeau gedaan. Hij was er blij mee.

We hebben het over vanalles en nog wat gehad, ook over de periode precies één jaar voor mijn diagnose, toen wij op 11 september 2001 tesamen naar een Gentse autisme deskundige waren gereisd om over mij te praten. Mijn psycholoog had er geen idee van dat die afspraak gebeurde op “nine-eleven” van 15 tot 16 uur, toen het in New York van 9 uur tot 10 uur was, toen het allemaal gebeurde. Wij zaten op dat moment bij een Gentse autisme deskundige. Mijn psycholoog wist niet dat DAT het moment was, maar daarvoor heb je wellicht een autist nodig omdat allemaal precies in kaart te brengen achteraf.

Jeugdsentiment

Tijdens het internetsurfen kwam ik een stukje jeugdherinnering tegen. Ik las niet zoveel, maar ik heb heel wat boeken van de Rode Ridder gelezen. Het was toch een beetje magie.

Ik heb er nog een stuk of tien exemplaren van, die weliswaar ergens ver weggeborgen liggen bij mijn vader thuis en ik heb niet de intentie om ze nog eens te herlezen, want de herinnering is altijd beter dan het allemaal in real-time realiteit is.