Misschien een vaststelling

Het is misschien een vaststelling die ik moet maken, al vind ik het niet leuk. Een begeleidster die me nu al twee jaar begeleid maakte een vaststelling en daarbij een conclusie. Ik hoef dat niet te aanvaarden voor waar, maar ik kan er ook niet echt naast kijken.

Ik heb periodes met veel energie waar ik van alles wil doen en ik heb periodes waar me niets lukt, waar ik me ook niet zo goed voel. Het heeft verder niets met de zware depressie te maken die ik een paar jaar geleden had.

Ik kan echter eigenlijk niet meer ontkennen dat ik bipolar ben. Eigenlijk niet zo verwonderlijk omdat dat toch in de familie zit.

Als ik mijn acties bekijk van het laatste jaar, dan kan ik het bijna niet meer ontkennen. De wereld willen verbeteren wanneer het goed gaat, iedereen vaarwel zeggen wanneer het minder goed gaat. Het is allemaal gebeurd en meer dan een keer. Ik heb inmiddels weer een afspraak gemaakt met mijn psycholoog.

Het feit op zich vind ik nog niet zo erg. Als het alleen maar bipolar zou zijn. Alleen de combinatie met de rest, zoals dus autisme valt me erg zwaar. Ik kan het wel hebben dat ik een afwijking heb, maar alsjeblief niet teveel. Ik wil niet elke afwijking hebben die er bestaat.

Autisme, een slecht passend jasje

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat iemand met autisme mij vroeg om een tekst te schrijven over “het aanvaardingsproces van je eigen autisme en het moment dat je daar ook vrede mee hebt en het dan ook los kunt laten. De bedoeling was om verschillende verhalen van verschillende mensen te bundelen en nu is dat ook gebeurd. Het boekje heet : Autisme, een slecht passend jasje. Mijn bijdrage staat ook te lezen in deze blogpost.

Het was leuk om te lezen hoe verschillend er iedereen mee omgaat, en misschien toch ook wel een klein beetje confronterend, want van alle achttien bijdragen waren er toch ook minder positieve, een beetje bitter over het leven en ook dat was erg herkenbaar en ik besef maar al te goed dat ik erg mijn best moet blijven doen om het leven op een positieve manier te blijven zien. Dat gaat niet vanzelf.

Demonen

Waarschijnlijk draagt iedereen zijn demonen mee, vaak of meestal opgedaan tijdens de jeugdjaren. Ik heb er ook een paar en deze demonen hebben niets of weinig met je eigen beperkingen te maken, al lagen ze misschien initieel aan de grondslag van je beperkingen.

Eén van mijn demonen heb ik toch meegekregen van mijn moeder. Ik wil haar er zelfs niet op aankijken want ze waren misschien wel terecht en verder kon ze er zelf niet aan doen, want ze heeft ongetwijfeld hard gevochten met haar eigen demonen. Je pleegt niet zomaar zelfmoord op 39-jarige leeftijd. Haar demonen waren waarschijnlijk een tienvoud als de mijne, al heb ik ze nooit gekend of begrepen. Ik ben er dus niet kwaad over. Sommige mensen hebben te maken met veel grotere demonen in tegenstelling waar ik ooit mee te maken zou hebben gehad.

Maar toch, een van mijn grote demonen is egocentrisme en egoïsme, iets waar mijn moeder veel naar verwees, en waarschijnlijk terecht. Als kind was ik zeker egocentrisch en soms (ongewild) egoïstisch en ik wil daar verder geen uitvluchten over verzinnen, het was zoals het was.

Dat draag ik de rest van mijn leven mee. Ik kan het niet hebben dat iemand mij een compliment geeft, al gebeurd dat nog vaak. Dan wordt ik opstandig en denk bij mezelf dat ik dat helemaal niet verdien.

Ik heb in mijn leven nogal eens de opmerking gehad dat ik in bepaalde gebieden talent had, en dat ik daar gebruik van zou moeten maken, ook omdat dat ten voordele zou kunnen zijn van andere mensen. Maar dat aanvaard ik dus niet. Ik heb geen talent en al zeker geen talent dat anderen zou kunnen helpen of iets bijbrengen.

In mijn  hart weet ik dat het anders zou kunnen zijn, vooral als ik de dingen iets minder ernstig zou nemen.  Maar ik zal het nooit van me af kunnen schudden. Al weet ik eigenlijk dat het af en toe niet helemaal zo is, ik zal altijd vol blijven houden dat ik helemaal niets waard ben en niets kan. De enige toegeving die ik daarover doe is voor een keer deze post te schrijven, geschreven in een zwak moment en die mij waarschijnlijk morgen een figuurlijk doorn in het oog zal zijn. Misschien zal ik hem dan weer verwijderen, omdat ik het flauwe kul zal vinden, geschreven op een zwak moment.

Soms zou het leven best eenvoudiger mogen zijn, maar dat is het nooit.

Glimlach

Vandaag ben ik naar een begrafenis geweest, dat krijg je wanneer je ouder wordt. De generatie voor je laat het afweten. Het is een natuurwet dat oudere mensen verdwijnen, al zijn de omstandigheden altijd anders. Het is de tweede nonkel/tante dit jaar, de tweede uit zes. Ik ben niet snel ontroerd, maar ik was het vandaag, en wel om hierom.

De meeste mensen waren vooral beleefd en gereserveerd, maar ik heb ook voor de eerste keer kennis gemaakt met mijn  ernstige ? twintig-jarige autistische nicht. Hoezo ernstig ? Ze wordt beschouwd als een ernstig autiste.

Terwijl anderen vooral met hun frustraties naar voren kwamen, kwam mijn “autistische” nicht spontaan naar me toe om hallo te zeggen en me een hand te geven, terwijl ze een ontwapende glimlach op haar gezicht had. Ik gaf haar een hand met geloof ik dezelfde glimlach. Zo zou het leven meer moeten zijn.

Pauze Moment

Tien jaar op het internet, één jaar deze blog.. Nu ja, deze blog is een blog in een rij van meerdere. Sommigen al meer geslaagd als andere. Maar dat doet er niet toe want ik schrijf voornamelijk voor mezelf. Het is altijd een vorm van communicatie met mezelf geweest en op het internet lijkt het beetje dat ik hardop tegen mezelf praat, waar anderen getuige van kunnen zijn.

Ik ben best tevreden met wat ik geschreven heb in deze blog, het is samen met mijn voormalige website, waar ik het meest tevreden op terug denk. Maar nu is het tijd voor een pauze. Ik voel het intrinsiek aan dat er een tijd aankomt dat het schrijven me wat minder zal gaan. Da’s geen probleem, want ik kom daar altijd wel over, alleen vind ik het onwijs om nu verder te gaan. Het is tijd van bezinning en herbronning en ik wil niet de fout maken met een voormalige blog, die helemaal verknoeid werd door te lang door te gaan. Die is dan ook helemaal gedeleted, zonder pardon.

Wanneer het moment rijp is, dan zal ik terug aan het schrijven gaan, misschien een verderzetting van deze weblog, of misschien een andere, of een andere vorm van communicatievorm. Dat zien we dan wel weer.