Nu onze toekomstige Europese president bekend blijkt te zijn (volgens sommigen) wil ik niet achterblijven en ook een Haiku voordragen, iets waar hij (de toekomstige Europese president) af en toe mee “uitpakt”. Een Haiku is een Japanse dichtvorm in drie regels waarbij de eerste en de laatste vijf lettergrepen telt, de middenste zeven.
Dan koos hij vandaag
Voor het minst belangrijke
Al wuivend naar ons
Als kind leer je veel woorden kennen, maar vaak duurt het dan nog een hele poos vooraleer kennen ook begrijpen wordt. Vandaag wil ik het hebben over het woord spontaniteit.
Ik herinner me het woord van oudere neven en nichten die voor de eerste keer met een lief naar huis kwamen. Dan werd er meestal wel gezegd, “het is een spontane jongen” of “het ziet er een spontaan meisje uit”, waardoor ik concludeerde dat het woord spontaan gelijk stond met symphatiek. Wist ik veel.
Ik heb er even mijn Van Dale Handwoordenboek bijgenomen.
Spontaan (van handelingen en uitingen) uit een opwelling voortkomend (van personen) geneigd zijn om opwellingen direct te uiten -> impulsief
Spontaneïteit, spontaniteit, het uit eigen aandrang en zonder nadere overweging handelen, het onvoorbedacht geschieden, zijn ~ verliezen
Dat is natuurlijk heel wat anders dan sympathiek. Ik ben er wel zeker van dat je talent moet hebben om spontaan te zijn. Er zijn heel wat mensen die erg snel op iets kunnen reageren, zonder daarbij al te veel brokken te maken, dus zonder al te veel mensen tegen de borst te stoten.
Helaas, ik heb dat talent niet en hier weet ik wel zeker dat dat verband houd met het autisme. De combinatie van contextblindheid, de soms sterke drang om te zeggen wat er in je opkomt en de zwart-wit benadering van eerlijkheid maken dat spontaan (willen) zijn nog al eens uitdraait op misverstanden, conflicten en uiteindelijk uitsluiting.
Het kan op twee manieren mislopen, bewust en onbewust. Bij mij liep het vaak onbewust mis. Ooit las ik eens van een autist hetvolgende : “Dan gebeurt het weer, opeens is er weer eens iemand kwaad op mij en ik heb écht geen idee wat ik miszegt of verkeerd gedaan heb”. Vaak gebeurt het dat je lang spontaan kunt zijn met iemand, totdat je onbewust weer eens op iemands figuurlijke tenen trapt.
Er zijn ook mensen die bewust impulsief zeggen wat er in hen opkomt, met de achterliggende gedachte dat eerlijkheid toch het belangrijkste is en dat wel of geen conflicten creëren daaraan van ondergeschikt belang is, maar je kan je afvragen of de sfeer verpesten voor alle mensen dan wel zo eerlijk is.
Ik doe er alles aan om conflicten te vermijden en dat heeft niks te maken met edelmoedigheid, maar alles met eigenbelang. Ik heb namelijk ook geen talent om met conflicten om te gaan, daar ben ik steeds helemaal van streek van. Gevolg is wel dat dat vaak mijn spontaniteit fnuikt. Ik zeg liever niets als ik niet zeker weet dat wat ik te zeggen heb niet tot een conflict zou kunnen leiden en soms begin je aan alles wat je te zeggen hebt te twijfelen.
Het is me opgevallen dat ik “mijn periodes” van spontaniteit heb, waar alles relatief goed verloopt en dan heb ik periodes van stilte, waar ik liever alles voor mezelf hou. De periodes van spontaniteit kunnen intensief zijn en ze eindigen meestal wanneer ik intrinsiek aanvoel dat het wel eens mis zou kunnen gaan. Deze periodes zijn meestal de momenten dat ik moe begin te worden en het is dan logisch om door de vermoeidheid eerder een stommiteit te begaan omdat de concentratie dan weg is en je dan toch weer impulsiever gaat handelen. Dan is een rustpauze welkom, even geen communicatie meer, wat op zich al energie besparend werkt, alsook geen risico op problemen.
Het zal altijd wel een evenwichtsoefening blijven. Je helemaal afsluiten is geen goede zaak, maar voorzichtig en weldoordacht proberen te zijn, ook al zal dat nooit voor 100% lukken, is voor mij de beste manier van communiceren en dat daar een groot deel van mijn spontaniteit bij verloren gaat, het zij maar zo.
