Herkauwer

Ik ben zowel letterlijk als figuurlijk een herkauwer. Als je een zwakke maag hebt gelieve de tweede paragraaf van deze post over te slaan. Die begint nu.

Mijn allereerste ziekenhuis opname gebeurde toen ik negen maanden oud was, toen ik het eten steeds weer uitbraakte. Ze wisten niet hoe dat kwam. Daarna vertelde een dokter dat ik een herkauwer was, want in mijn latere leven kwam het eten dat ik gegeten had altijd weer omhoog, of tenminste een klein deel er van, dat ik dan een tweede keer moest inslikken. Geen proper verhaal. Echter pas de laatste jaren blijft het achterwege. Maar ik ben een groot deel van mijn leven een herkauwer geweest. Geen proper verhaal eigenlijk.

Maar naast de letterlijke herkauwer ben ik eigenlijk ook een figuurlijke herkauwer. Altijd herhaling en het herkauwen van dingen. Zo kijk ik mijn favoriete televisieprogramma’s keer op keer weer, en wanneer ik muziek beluister luister ik repetitief keer op keer naar hetzelfde liedje. Ik was gisteren precies drie jaar lid van Last.fm en van de meer dan 45.000 songs die ik beluisterde de laatste drie jaar, waren er maar 116 artiesten die ik beluisterd heb in die tijd of ongeveer een 250 verschillende songs. Ik blijf op vele gebied een herkauwer, of dus erg repetitief bezig.

Over deze blog was ik een tijd aan het denken of ik hem wel verder zou zetten, want ook hier ben ik onderwerpen aan het “herkauwen”. Maar nu denk ik dat dat niet zo erg is. Ik heb over alles wat ik te vertellen heb wel al eens iets geschreven, maar doe het elke keer vanaf een ander perspectief en misschien is dat nog niet zo slecht.

Omdat mijn verhalen vaak eenzijdig zijn, geschreven uit het perspectief van het moment, kan er altijd geschreven worden over hetzelfde in de toekomst, maar dan vanaf een ander perspectief van dat bepaalde moment. Misschien verzin ik verrassend ook nog eens iets nieuws. Ik vind het eigenlijk af en toe nog steeds leuk om dingen op een andere manier figuurlijk te herkauwen, dus ga ik daar maar mee door in de toekomst.

Ik kan het maar hebben over de dingen die ik begrijp en die “nauw aan mijn hart liggen”, maar als ik die uit verschillende perspectieven kan vertellen, kan ik nog een tijdje bezig blijven. Misschien kan ik er uiteindelijk toch iets begrijpbaars uit destilleren. Dus ik doe gewoon maar rustig voort met schrijven.

Mijn Autisme

Op de vraag, wat is autisme ? is niet zomaar een kant en klaar antwoord te geven. Je zou er de DSM IV bij kunnen nemen, maar een opsomming van karakteristieken is meestal niet erg duidelijk om iets uit te leggen. Ook praten over de mogelijke oorzaken – waar op dit moment nog niet zo erg veel over geweten is – staat ver weg van wat autisme voor mij betekent.

Voor de autist zelf gaat het namelijk vooral over de gevolgen, wat zijn of haar ervaringen zijn, wat er zo allemaal niet echt vlot verloopt. Je zou het kunnen hebben over moeilijk sociaal contact, context blindheid, overprikkeling of preoccupaties en elke autist zal dat proberen uit te leggen op zijn of haar specifieke manier, hoogstwaarschijnlijk de nadruk leggend op de dingen die hem of haar het meest storen.

Dat doe ik dus nu ook, uitleggen wat autisme voor mij betekent aan de hand van wat me het meest stoort. Hieronder volgt een uitleg.

Ik heb dus het gevoel dat mijn brein een ontzettend onflexibel brein is, met alle gevolgen van dien. Toen ik op het idee kwam om over dit onderwerp een postje te schrijven, dacht ik, ik moet het maar gauw doen, nu het kan. Want vaak kan het niet, dan heb ik het gevoel dat ik “vast” zit, dat ik doodgraag een aantal dingen wil doen, maar dat het gewoon niet lukt. Deze soms extreme vorm van passiviteit heeft niets te maken met luiheid – al heeft de lezer de vrijheid natuurlijk om daar anders over te denken – het is gewoon volledig blokkeren. Het feit dat dat heel wat innerlijke onrust en stress met zich mee kan brengen, geeft toch ook aan dat ik het anders zou willen.

Mijn onflexibel brein bestaat en ik moet daar leren mee leven. Wat ik zeker moet doen is prioriteiten stellen, waar de levensnoodzakelijke dingen op de eerste plaats moeten komen. Zien dat ik alle dagen eet, dat mijn huishouden toch een beetje in orde blijft, dat rekeningen betaald worden en officiële documenten in orde zijn.

Maar verder heeft mijn inflexibiliteit grote gevolgen, daar kan ik niet meer naast kijken. Een leven lang ongezond eten door niet de flexibiliteit te hebben om gevarieerd te kunnen eten, bijna geen sociale contacten omdat – buiten het om andere redenen moeilijk is – ik ook niet flexibel genoeg ben om daar allemaal mee te kunnen omgaan, en al zeker niet om vriendschappen te onderhouden in de tijd. Het maar aankunnen van één handeling tegelijkertijd, geen multitasken en dat in de exteme vorm. Het volledig stilvallen van elke activiteit wanneer de overprikkelingen te hoog zijn. Het niet kunnen starten aan iets, maar eenmaal gestart er dan niet meer mee kunnen stoppen en vervallen in repetitief gedrag, typisch of minder typisch.

Het eindresultaat is dat ik vaak oververmoeid ben, niet om de vele dingen die ik allemaal gedaan zou hebben, maar omdat het gevecht tegen een extreem onflexibel brein heel erg vermoeiend kan zijn. Starten van een taak is moeilijk, eenmaal met iets begonnen, het dan “figuurlijk” weer loslaten is ook moeilijk en in relatief korte tijd switchen tussen twee verschillende taken of bezigheden is dat ook. Eigenlijk kan ik stellen dat mijn brein een brein is met erg weinig bewegingsvrijheid.

Repetitiviteit

Volgend is een aangepaste tekst op de songtekst Naïviteit van de groep Monza.

feitelijk, ken ik slechts een bepaald geluk
en eigelijk, eens vertrokken kan het niet meer stuk

Als ik een goed lied hoor
dan luister ik aan een stuk door
Als ik een goed lied hoor
dan luister ik aan een stuk door

repetitiviteit

repetitiviteit, dat raak ik echt nooit meer kwijt
en door blijven gaan, ik weet precies hoe dat dat gaat

Als ik een goed lied hoor
dan luister ik aan een stuk door
Als ik een goed lied hoor
dan luister ik aan een stuk door

repetitiviteit
repetitiviteit
repetitiviteit
repetitiviteit