Volhouden

Nadat ik enkele maanden op Wikipedia bezig was geweest, was ik daar wat stilgevallen en dacht dat het weer voorbij was, een bezigheid minder en ik heb er al zo weinig. Maar gelukkig heb ik het weer kunnen opnemen. Soms moet ik de dingen wat meer tijd geven, dat is met veel zaken zo. Wikipedia mag dan niet van belang zijn, maar andere zaken zijn dat meer, zoals genoeg eten of het huishouden in orde houden enzovoort. Om dat beter te kunnen doen heeft dat soms ook wat tijd nodig, af en toe is er een terugval, maar als je het lang genoeg volhoudt gaan de dingen beter en beter, op den duur ook automatisch. De tijden van terugval worden minder problematisch en worden ook korter. Organisatorisch heb ik alles min of meer onder controle.

Loslaten

Om deze post te beginnen, het is altijd moeilijk om te praten over autisme, omdat wanneer je praat over autisme, praat je over 40 miljoen mensen. Daarom is praten over autisme altijd een beetje generalizerend en generalisaties zijn altijd een beetje juist en ook vooral veel onjuist. Daarom praat ik liever over “mijn autistisch brein” dan het te hebben over “het autistische brein” of over autisme. Dan kunnen anderen zelf beslissen hoeveel ze zichzelf erin herkennen en hoeveel ook niet.

Het gaat dus over “loslaten”. Dat is iets wat ik hebben moeten leren. Het loslaten van ideeën, van gedachten en het loslaten van het eigen gelijk. Loslaten betekent niet altijd definitief loslaten, soms ook maar voor even, om de dingen eens van een andere kant te kunnen bekijken. Ik heb het geloof dat iedereen het daar wel moeilijk mee heeft, autist of niet, maar mijn autistisch brein heeft het daar heel lang moeilijk mee gehad.

Wanneer mensen het hebben over loslaten, dan hebben ze het vaak over het loslaten van mensen, van hun kinderen bevoorbeeld wanneer die op eigen benen komen te staan. Daar heeft deze autist dan weer geen probleem mee omdat hij nog nooit iemand “vast” heeft gehad, dan is er ook geen nood om mensen los te laten.

Buiten ideeën, gedachten en overtuigingen is het loslaten van gewoonten ook een opdracht die niet zo eenvoudig is. Het loslaten van onhebbelijkheden bevoorbeeld. Of het loslaten van slechte eetgewoonten. Het loslaten om over alles een mening te hebben, even geen mening hebben kan zo bevrijdend werken af en toe.

Het is niet zo eenvoudig om een openminded persoon te zijn, al beweren de meeste mensen wel dat ze dat zijn. Ik ben dat niet altijd, of niet genoeg, maar ik werk er wel aan, met vallen en opstaan. Het is onzinnig om alles wat je doet en gelooft op de figuurlijke helling te zetten, maar af en toe afstand proberen te nemen en met gezonde zelfkritiek naar jezelf te kijken vind ik een nuttige bezigheid.

Gewoonten

In mijn vorige post schreef ik vol enthousiasme over de nieuwe webbrowser van Google, maar sinds dan gebruik ik gewoon terug de oude vertrouwde Firefox. Niet dat er iets mis was met Chrome, buiten de gebruikelijke onheilberichten op het internet over een nieuw programma, hij is nog steeds sneller, maar blijkbaar weegt dat toch niet op tegen de macht der gewoonte en het vertrouwde.

Ik gebruik Firefox nu zo’n 2 jaar en dat heeft heel wat geduurd voordat ik kon overstappen. Ik gebruikte Internet Explorer, zoals de meeste mensen en alleen na vele positieve dingen over Firefox gelezen te hebben ben ik uiteindelijk van browser veranderd.

Wellicht is dat niet iets dat zo typisch is voor autisten alleen. Nu heeft Internet Explorer ook tabs, maar dat was lang niet zo en tabs zijn toch een essentieel onderdeel om confortabel te kunnen surfen, doch 80% van alle mensen heeft steeds Explorer blijven gebruiken. Daar moet toch ook op zijn minst een deel macht der gewoonte achter zitten.

September

September komt er weer aan. Als kind was ik dan vol stress voor de eerste schooldag die eraan zat te komen. Je wist nooit op voorhand bij welke leraar of lerares je terecht ging komen en wie je klasgenoten zouden zijn. Na enkele dagen viel dan alles in zijn plooi en kon het (nieuwe) schooljaar zijn gangetje gaan.

Nu ben ik blij dat het September wordt. Dan komt de wereld terug in zijn normale plooi. Op televisie begint de “normale” programmatie terug, sommige diensten die in de zomer niet op volle capaciteit werken gaan ook weer in hun normaal patroon.

Het is eigenlijk dat onbepaald gevoel dat de dingen weer worden zoals ze altijd zijn. Vaak hoor je mensen met de kerstdagen ook wel eens zeggen : ik zal blij zijn als de feestdagen voorbij zijn.

Vaak heeft een mens niet meer nodig dan in zijn vertrouwde habitat te vertoeven om gelukkig te zijn. Dan voelt hij zich rustig en tevreden. Bij die vertrouwde habitat horen ook de vertrouwde gewoontes en handelingen. Dus vanaf Maandag kijk ik weer naar “Man bijt hond”, “Terzake” en “De Laatste Show”, als ik het niet te druk heb op mijn computer. Maar de wetenschap dat het er is, is al een geruststelling op zich, daarom hoef ik nog niet altijd te kijken.

Dus Maandag ben ik op de figuurlijke afspraak, de afspraak met het gewone leven.