Het Egocentrisch Spectrum

Voor mij is het de laatste tijd toch wel een beetje een revolutie geweest. Ik heb altijd alles ingedeeld in strikte “vakjes” maar sinds ik het woord “spectrum” ken, of beter, het woord echt begrijp, ben ik de dingen toch enigszins anders gaan bekijken. Tegenwoordig bekijk ik bijna elk gegeven vanuit een spectrum en niet meer vanuit strikt afgescheiden compartimentjes. Het is zelfs zo dat ik het woord spectrum zie als een meer-dimensionaal gegeven dan eerder een lijn van zwak naar sterk.

Zo keek ik gisteren naar een avondvullend televisieprogramma met een actrice. Ik ga naam en toenaam niet noemen omdat dat er verder niet toe doet. Wat me toch erg opviel was het erg egocentrische karakter van deze actrice, ze was bezorgd over wat mensen zouden denken over wat ze die avond allemaal te vertellen had en haar drie-uur durend verhaal ging bijna uitsluitend over haarzelf. Ze gaf het op een gegeven moment ook toe, ze was ook mede actrice geworden uit egocentrische redenen, omdat ze graag in de belangstelling staat en haar relatie met een collega acteur was afgesprongen, mede omdat het moeilijk is zei ze, dat twee mensen die zo graag in de belangstelling staan, om samen te leven. Dat was wel zo eerlijk.

Het is een algemeen aanvaard gegeven dat autistische mensen egocentrisch zijn, maar misschien zijn autisten dan wel egocentrisch, maar op hun aparte manier. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, maar het lijkt me dat autisten egocentrisch worden gevonden omdat ze veel in hun eigen leefwereldje bezig zijn, zonder genoeg aandacht te hebben voor de naaste medemens.

Dat wil ik best onderschrijven, want dat is vaak waar. Dus akkoord, autisten hebben binnen het egocentrische spectrum dat nadeel. Maar binnen datzelfde egocentrische spectrum zijn de meeste autisten niet bezig met in het middelpunt van de belangstelling te staan. Ze zijn vaak ook niet bezig met het egocentrische ideaal om zoveel mogelijk geld te verdienen, al was het maar omdat ze de mogelijkheid niet hebben in een maatschappij waarin ze niet passen.

Binnen het egocentrische spectrum past de autist als het aankomt om met de eigen vaak onzinnige dingetjes bezig te zijn, daar heeft niemand last van en ook dat hij of zij wat te weinig “oog” heeft voor de noden van een ander, daar valt zeker wat voor te zeggen, maar er kan bij verteld worden dat het niet om moedwilligheid gaat, maar vaak om blindheid.

Daartegenover staat dat niet-autisten minstens even egocentrisch kunnen zijn, weliswaar op een andere manier, maar er wordt niet ondergedaan ten opzichte van de autistische medemens. We zitten alleen op een andere golflengte wat betreft egocentrisme, zoals trouwens bij vele andere dingen, maar het hoeft zeker niet meer of minder te zijn.

Rest mij wel om een laatste opmerking te maken. Veel personen met autisme hebben een schuldcomplex aangepraat gekregen. Dat zou bij deze bestrijd moeten worden. Ik ben niet van mening dat er geen probleem is, maar binnen het spectrum van het egocentrisme zijn autisten zeker geen koplopers, als er gepraat moet worden over het onderwerp, moet zeker ook het egocentrisme van niet-autisten aan bod komen. Misschien lezen de bankdirecteurs dit niet graag, maar het is wel een feit.

Verder zou ik autisten aanraden die het verwijt krijgen om egocentrisch te zijn, te melden dat ze niet meer egocentrisch zijn dan de gemiddelde mens, alleen anders-egocentrisch in het spectrum, zoals ze ook anders-empathisch zijn binnen het empathische spectrum. Voor alles is er een meer dimensionaal spectrum wat het ene nooit superieur of inferieur stelt aan het andere.

Heel misschien zit er wel een logica in. Mensen die graag heel veel aandacht genieten – dat zullen ook niet alle niet-autisten zijn, zullen misschien extra veel aandacht besteden aan anderen in de hoop die aandacht terug te krijgen, waar autisten veel minder behoefte hebben aan aandacht, of alleen aandacht willen bij momenten, minder oog gaan hebben om aandacht te geven aan anderen, omdat ze niet zoveel behoefte hebben om aandacht terug te krijgen.

Dit alles is natuurlijk een gedachtegang uit mijn eigen ervaringen. Misschien heeft de doorsnee autist wel meer behoefte aan aandacht als ik er krediet voor wil geven. Op dat punt van veel of weinig aandacht willen hebben – en alleen op dat punt – ben ik waarschijnlijk wel een kernautist. Op gebied van geschreven taalvaardigheid ben ik dan weer een vlotte Asperger. Het past allemaal in een meerdimensionaal spectrum.

In Detail

Er wordt vaak gezegd dat autisten zwart-wit denkers zijn en ik kan het natuurlijk alleen maar over mezelf hebben, maar wat mezelf is het dus wel waar en ook weer niet. Ik denk dat ik gewoon fundamenteel anders denk, in detail.

Wanneer ik nadenk over een probleem, een stelling of een idee dan pik ik daar meestal een detail uit en ga daar dan diep op in. Het is niet dat ik dan niet zou weten dat ik maar een deel van de materie aan het analiseren ben, maar het is de enige manier waarop ik goed kan nadenken.

Dat wil niet zeggen dat ik dan volledig in zwart en wit denk en oordeel, ik splits het alleen op in vele stukjes. Dat neemt soms veel tijd in beslag, maar ik kan best nadenken over een detail en bijvoorbeeld volgende week een heel ander detail van hetzelfde probleem behandelen. Na een tijd, wanneer ik alle behandelde details bij elkaar kan leggen krijg ik een genuanceerder beeld, gedachtengang en ideeën.

Volgens mij heeft iedereen daar in meerdere of mindere mate last van, maar veel mensen zijn toch in staat om simultaan een aantal dingen tesamen te voegen en een synthese te maken van al de details uit één onderwerp, wat veel sneller tot een genuanceerd gedachtengoed zal leiden.

Het is voor mij geen probleem, om de dingen eerst in aparte stukjes te zien, daar over na te denken en een mening te vormen en achteraf alles samen te laten komen. Er stelt zich echter wel een probleem met de geloofwaardigheid.

Wanneer ik een gedachte heb over een detail van een probleem, situatie enzomeer, kan het zijn dat ik devolgende week een ander detail neem uit hetzelfde onderwerp om over na te denken. Dan kan het zijn wat ik beweer helemaal contradictorisch lijkt van wat ik een week eerder beweerde. Dat is namelijk niet zo ongewoon. Om een genuanceerd standpunt te verkrijgen moet je A en B verzoenen, een synthese maken, maar als je dat niet tesamen en op hetzelfde tijdstip doet, dan kunnen je eigen standpunten soms erg contradictorisch lijken.Voorbeeld om te verduidelijken :

Zo is mijn conclusie over de mensheid dat die over het algemeen zijn best wel doet, maar als ik dan bijvoorbeeld over onverdraagzaamheid nadenk zal ik een ongenuanceerd beeld geven van de mens, een detail van de mens, zonder rekening te houden met alle dingen die wel goed gaan. Een week later kan ik het dan misschien hebben over wat de mens allemaal goed doet. Als je die twee verhalen samen legt heb je twee contradictorische verhalen die samengevoegd moeten worden om een genuanceerd beeld te krijgen. Dat samenvoegen gebeurd bij mij nooit automatisch, het komt pas later. De meeste mensen kunnen meteen een gebalanceerd verhaal vertellen.

Zoals gezegd, voor mij is dat niet zo’n probleem omdat het de manier is waarop ik denk en ik van mezelf weet dat alles altijd wel samenkomt, alleen het heeft altijd zijn tijd nodig. Dat is trouwens een van de grootste redenen waarom ik blog en ik vroeger een website over autisme had. Om voor mezelf alle verschillende bedenkingen en dus alle verschillende details fysiek op een hoopje te hebben met de heimelijke wens om ooit eens genoeg materiaal te hebben om alles eens samen te leggen om er een genuanceerde synthese van te kunnen maken.

Ik besef wel dat denken in detail, en dit dan openbaar maken, kan leiden tot een gevoel bij anderen van labiliteit ten opzichte van mij. Ik begrijp zelf maar al te goed wanneer iemand op maandag iets zegt en devolgende dag lijkt hij totaal iets anders te zeggen, dat dat niet goed aankomt en onbegrepen gaat blijven.

Denken in details, dat is wat ik doe, het gaat niet anders, maar het is ook een reden om mijn gedachten vaak voor mezelf te houden, omdat wanneer ik iets openbaar zeg of schrijf, er tenminste toch al een begin van samenhang moet zijn. Deze post is een eerder samenhangende post, maar dat zijn ze niet percé allemaal. Ze zijn correct, maar vaak onvolledig. De synthese is vaak nog niet gemaakt en misschien denken alle mensen wel gewoon in details, maar de meeste kunnen die details héél snel samenvoegen.

Theorie en Praktijk

Een mens kan veel weten in theorie, maar in de praktijk, wanneer het erop aan komt, er niets van terecht brengen. Dat is iets wat ik maar al te goed ken. Dat kan over allerhande dingen gaan, maar ook voor de meest eenvoudigste dingen kunnen theorie en praktijk ver uit elkaar liggen. Het gebeurt me nogal vaak dat ik dingen die zo voor de hand liggen, niet kan doen, wanneer er in de praktijk zich onverwachte situaties voordoen. Meestal is het niet erg en af en toe wel grappig ook, als je er achteraf op terug kijkt.

Een bekend voorbeeld is dat fragment uit de film Rainman, waar het hoofdpersonage de straat over steekt en in het midden van de straat blijft staan wanneer het voetgangerslicht plots op “Don’t Walk” springt.

Om een voorbeeld te geven, zo was ik eens op een bijeenkomst met een spreker, die tijdens het gesprek vertelde dat ze een boek had geschreven. Iemand vroeg waar dat boek te koop was en de spreker, alsook schrijver vertelde dat ze exemplaren bij had en dat wie dat wenste er meteen een kon kopen. Iedereen wilde dat boek wel hebben, want een boek van iemand die je persoonlijk ontmoet hebt en bovendien over een onderwerp dat je interesseert, dat wil je toch lezen. Ik had gelukkig meer dan geld genoeg bij me, dus ik had geen twijfel of ik het al dan niet zou kopen.

Toen ze terugkwam met een doos vol boeken zei ze : “Ik zou wel willen dat jullie gepast geld geven, want ik heb geen wisselgeld bij me…” Onverwachte gebeurtenis en daar stond ik dan, helemaal geblokkeerd. Ik had namelijk geen gepast geld. Dan kocht iedereen het boek, behalve ik, die daar verbouwereerd stond te staan en daarna zonder boek naar huis is gegaan.

Dat is een voorbeeld van wanneer er in de praktijk een onverwachte gebeurtenis plaatsvind, het niet meer wil lukken. Iedereen kan zich indenken dat je toch kunt vragen of ze toch niet kan wisselen, meer nog, nadat al die mensen met gepast geld hadden betaald, had ze inmiddels wisselgeld genoeg om mij terug te geven, maar dat lukt dan niet. Haar zin over het gepast geld staat dan erg scherp in mijn hoofd en dan is het een onoverkomelijkheid.

Dat is best wel frustrerend af en toe. Ik ben dus echt wel intelligent genoeg, maar wanneer er onverwachte dingen gebeuren blijkt die intelligentie en het logisch denken plots verdwenen te zijn.

Nu, dat voorval met het boek zal mij geen tweede keer meer gebeuren, want dat heeft nu een plaatsje in mijn hersenen gekregen. Echter, de kans dat ik voor de tweede keer exact hetzelfde ga meemaken is klein. Er is wel een zekerheid dat ik nog veel onverwachte situaties voor de eerste keer ga meemaken en dan valt het altijd af te wachten of ik daar gepast op kan reageren. Vaak wel maar soms ook weer niet.

Theorie is mooi, daar krijg je tijd voor, om erover na te denken. Bij de praktijk is dat veel minder, daar gaat het soms snel, soms te snel. Dan ben je niets meer met al je intelligentie en theoretische kennis, al de dingen die je weet dat logisch zijn, dan rest er alleen een tijdelijke black out van kennis en kunde.