Verschil binnen eenzelfde taal

Ik heb taal altijd fascinerend gevonden. Misschien omdat ik ze aan de oppervlakte zo gemakkelijk vindt maar ten gronde zo moeilijk. Het gaat dan om de nuances in de taal die zo moeilijk te begrijpen zijn soms. Ik las een opiniestuk van een Vlaamse schrijfster over de verschillen tussen het Nederlands in Nederland en Vlaanderen en alhoewel we allemaal weten dat er verschillen zijn, we beseffen niet altijd hoe groot die verschillen soms zijn. Aan de oppervlakte lijken ze klein, maar ten gronde verschilt het soms nogal eens.

Verschillen zijn nooit erg, behalve wanneer het tot misverstanden leidt. Iedereen heeft wel eens te maken met een misverstand maar het is iets waar ik met mijn diverse contacten over de jaren bewust ben van geworden, het aantal misverstanden die autisten meemaken komen veel vaker voor en leidt tot veel frustraties. We spreken nu eenmaal een andere taal, die vermoed ik erg op onszelf gericht is zonder er veel notie van te hebben dat toehoorders onze woorden misschien anders kunnen interpreteren.

Wanneer je te vaak de “verkeerde dingen op het verkeerde moment” zegt, of de dingen te vaak onhandig zegt, dan denken veel mensen dat je van slechte wil bent, of dat je een slecht karakter hebt. Dan laten mensen je op den duur figuurlijk links liggen, willen ze je niets meer met je te maken hebben. Sommige autisten gaan desondanks – met vallen en opstaan – door met communiceren en opbouwen van sociaal contact, anderen – zoals ik – proberen nog zo weinig mogelijk te zeggen en schermen zich liever zoveel mogelijk af.

Misschien hebben mensen een verschillende tolerantie wanneer het op conflicten aan komt, de een kan al wat meer incasseren als de andere, maar mijn tolerantie op dat gebied is altijd erg laag geweest. Ik heb dan liever helemaal niets dan dat ik er de conflicten moet bijnemen. Ik trek tot op zekere mate mijn plan wel.

Ik heb in mijn leven geleerd om extra voorzichtig te zijn over de dingen die ik zeg, helaas kun je dat nooit volhouden, je valt toch altijd weer door die figuurlijke mand, want zoals iemand die erg onhandig is in het doen van klusjes, blijf ik – hoe voorzichtig ik ook ben – onhandig wanneer het aankomt op verbale communicatie en om het vergelijk van de onhandige klusjesman verder te trekken, ik zal met regelmaat met een hamer op mijn communicatieve duim blijven kloppen.

Autismehub

Het is iets dat me allang bezighoud, maar door gebrek aan eigen expertise is het er nooit van gekomen. Er is een groep van Engelstalige autistische bloggers die een eigen website hebben, namelijk de Autismhub, een “verzamelplaats” van autistische bloggers, ook ouders en anderen die iets te zeggen hebben over autisme. Zij zijn vaak in strijd met onbegrip die heerst over autisme in de Amerikaanse samenleving.

Wij Europeanen, of liever Nederlandstaligen moeten die strijd niet zo uitgesproken voeren, maar er zijn wel een heleboel interessante Nederlandstalige autisme bloggers, die niet ten strijde moeten trekken, maar die elk op hun manier hun “eigen” autisme proberen uit te leggen.

Ik lees dat wel graag. Probleem is vaak die blogs te vinden. Ik vraag me af of het niet  nuttig zou zijn om onze eigen Nederlandstalige Autismehub te hebben, een centraal punt waar alle Nederlandstalige autisme blogs samenkomen. Dat zou ik wel een verrijking vinden.

Probleem is, ikzelf heb niet echt de expertise. Misschien anderen wel. En als het niet moest zijn kunnen we nog altijd gebruik maken van Netvibes, ook daar zouden we op een gemakkelijke manier een verzamelpunt kunnen maken van autisme blogs.

Ik vraag niet gauw een mening van de lezer, maar wat is jullie mening hierover ? Ik denk dat een verzamelpunt van blogs over autisme wel interessant zou kunnen zijn.

Besef

Toen ik klein was noemde men mij soms een achterlijk kindje en soms ook een geniaal kindje. Geraak daar maar eens aan uit.  Toen ik véél later mijn diagnose van autisme kreeg, begreep ik plots een heleboel, ook waar die tweespalt vandaan kwam. Ik dacht dat die diagnose alles zou oplossen en een antwoord zou bieden op al mijn problemen. Dat was natuurlijk niet zo met als gevolg een zware depressie.

Die depressie ben ik allang voorbij. Hij is gelukkig weg. Maar de laatste tijd maakte ik me zorgen. Hij zou wel eens terug kunnen komen. Ik voelde me vaak niet goed. Iemand zei dat ik misschien bipolar ben.

Daar lijkt het veel op, maar na een gesprek met mijn psycholoog lijkt alles toch weer iets klaarder te zijn. Het heeft te maken met hoe ik leef. Mijn leven is de laatste tijd weer erg vernauwd. Dat wil zeggen dat ik voor het grootste deel de meeste informatie haal uit het nieuws en het internet. Echte contacten heb ik (bijna) niet meer.

De informatie uit het nieuws en van het internet is de laatste tijd erg ongenuanceerd en niet erg hoopgevend. Daar laat ik me dus door leiden. Vanzelfsprekend dat ik dan vaak teneergeslagen ben. Niet meer dan logisch.

Ik vermeid alle normale sociale contacten omdat ik ze te moeilijk vind, maar wat ik in de plaats krijg zijn ongenuanceerde en vaak harde berichten, geplukt uit het nieuws en van het internet. Geen wonder dat ik er niet vrolijker op wordt.

Mijn psycholoog vind eigenlijk dat het goed zou zijn dat ik terug wat meer “gewone” sociale contacten zou hebben. Maar hij weet ook dat dit moeilijk is. Hij weet van mijn inflexibel brein dat geen veranderingen toelaat. Zover ik weet zegt mijn brein, niets veranderen, al is er een heel klein stemmetje dat zegt dat ik niet goed bezig ben.

Dit is geen sollicitatie tot verandering, alleen een eerlijke vaststelling waar ik zo snel mogelijk weer wil van gaan “lopen”. Het is niet fijn om het over je fundamentele gebreken te hebben.

Beperkingen

Als je de mensen je hele leven onder een figuurlijk vergrootglas houdt, dan wordt er alvast één ding duidelijk. De algemeen aangenomen stelling dat mensen met een handicap, of soms letterlijk gezegd, met een beperking, meer beperkt zouden zijn dan mensen zonder beperking vind ik maar ten dele waar.

Het is me over de jaren duidelijk geworden dat alle mensen een hele boel beperkingen met zich meedragen. Het verschil zit hem hier in. Een beperking die de grote massa heeft wordt niet als een handicap ervaren, een beperking die een kleinere minderheid van de mensen heeft wordt wel als een handicap ervaren.

De wereld is nu eenmaal gemaakt naar het beeld van de meerderheid. Zo wordt bijvoorbeeld afgunst als iets negatief ervaren, maar mensen die het erg veel vertonen worden niet als gehandicapt bestempeld. Pas als een heel klein aantal mensen afgunstig zouden zijn, zou het beschouwd worden als een afwijking. Nu wordt het tot op zekere hoogte als negatief bestempeld, maar begrijpelijk gevonden omdat zoveel mensen hebben of zijn.

Als maar genoeg mensen het hebben, of als maar genoeg mensen het begrijpen en zich er in zekere mate zouden kunnen inleven, dan is het niet abnormaal meer. Misschien, als er een manier zou zijn om mensen zich in te laten leven wat autisme is, zou het ook geen handicap meer zijn. Alleen is er niemand die dat echt kan overbrengen en wanneer dat toch zou zijn, misschien zou het veel mensen ook niet interesseren, want apathie is iets dat veel mensen delen en is dus normaal, alleen is het niet normaal om er eerlijk over te zijn.

Het vergt ook veel fantasie, misschien kunnen de meeste mensen zich toch wel min of meer voorstellen dat niemand zou kunnen lopen en dat iedereen zich zou verplaatsen in een rolstoel. Bij autisme en een aantal andere “beperkingen” is dat minder evident voor mensen om dat proberen voor te stellen. Je kan een aantal dingen simuleren, maar ik zie dat nog niet snel gebeuren.

Autisme, een slecht passend jasje

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat iemand met autisme mij vroeg om een tekst te schrijven over “het aanvaardingsproces van je eigen autisme en het moment dat je daar ook vrede mee hebt en het dan ook los kunt laten. De bedoeling was om verschillende verhalen van verschillende mensen te bundelen en nu is dat ook gebeurd. Het boekje heet : Autisme, een slecht passend jasje. Mijn bijdrage staat ook te lezen in deze blogpost.

Het was leuk om te lezen hoe verschillend er iedereen mee omgaat, en misschien toch ook wel een klein beetje confronterend, want van alle achttien bijdragen waren er toch ook minder positieve, een beetje bitter over het leven en ook dat was erg herkenbaar en ik besef maar al te goed dat ik erg mijn best moet blijven doen om het leven op een positieve manier te blijven zien. Dat gaat niet vanzelf.