Ik heb gisteren wat in het boek “De wijde lucht omvatten” van de autist Daniel Tammet gelezen. Door mijn concentratiestoornissen lees ik altijd maar een paar bladzijden na elkaar. Maar het boek was toch wel heel herkenbaar en daarom wel grappig.
Tammet komt met berekeningen die aan moeten tonen dat het spelen op de lotto niet erg slim is, dat je bijvoorbeeld zeven keer meer kans hebt om door een bliksem getroffen te worden dan de hoofdpot te winnen. Hij gaat er dan op verder en vermoed dat het de armste mensen zijn die erop spelen omdat die er het meest op hopen, maar hij vind dat dom, want dan komt er weer een berekening hoeveel ze kunnen sparen door niet op de lotto te spelen. Helemaal op het einde vertelt hij nog dat het ook wel kan zijn dat mensen het gewoon spannend vinden en ook daarom meespelen.
Erg herkenbaar en omdat het voor mij herkenbaar is, vind ik het ook wel grappig, voor mezelf dan, kijkend naar mezelf, figuurlijk gesproken.
Als ik van iets overtuigd ben, ben ik ook geneigd om daar een héél lang en vurig betoog over te houden, waar ik ook cijfers en andere informatie zal bij betrekken. Soms ook vergelijkingen maken die achteraf bekeken krom kunnen zijn. Wat hij ook doet is het hebben over “mensen die het minste geld” hebben, wat mij niet zo erg fijngevoelig leek, maar ik merk dat soms bij een ander en hoe ik ook mijn best doe, vaak zeg ik zelf ook van die minder fijngevoelige dingen. En je weet dat dus maar pas als anderen daar een opmerking over maken, wat mij jongstleden nog maar eens gebeurd is. Da’s trouwens heel wat minder grappig en een van de frustraties waar ik mee moet leven.
Daarna probeert hij zijn betoog te nuanceren, maar dat gebeurd dan op zo’n karige manier dat het niet erg veel uitmaakt. Maar da’s toch ook iets dat ik herken. Je probeert te leren om evenwichtig te zijn, dingen vanuit verschillende oogpunten te bekijken, maar echt lukken gebeurt dat toch niet zo vaak.
Wanneer mensen met communicatief talent – laat ons zeggen een deel van de groep niet-autisten – een overtuiging proberen te poneren, heb ik gemerkt dat ze dat verdomd evenwichtig en genuanceerd kunnen overbrengen. Maar dat betekent niet per definitie dat de stelling/boodschap/mening ook genuanceerd is. Ze hebben gewoon het talent om het zo te laten overkomen. Een autist blijft toch altijd een figuurlijke olifant in de taalwinkel, slim communiceren zit er vaak niet in. Je zou kunnen zeggen, het is wel eerlijker, maar daar heb je uiteindelijk niets aan als je als olifant teveel vernield hebt.
ja,klopt dat hoor ik hier ook vaak van w ;”‘maar wat ik zei is wel oprecht”ja dat klopt alleen het komt er soms zo rot uit of anders gezegd dan bedoeld.
En daardoor krijg je dan weer van die lekker vervelende miscommunicities.
Gelukkig weten wij het beide en kunnen we er iets nuchterder mee omgaan tegenwoordig en in het midden laten voor het wat het ook is en hoe het ook bedoeld mocht zijn.
grt Angeline
Ik vind het een van de betere redenen om te weten of iemand autistisch is, niet als excuus, maar verkeerde communicatie maakt vaak veel stuk.
Voor mij is het moeilijk om te reageren. ik zit gewoon weer thuis met die ellendige knie.
Waarom ik het dan toch doe: ivm J. is jouw blog van onschatbare waarde.
Ja kijk, F en ik hebben ons ook laten onderzoeken; wij hebben geen autisme, gelukkig, zou ik zeggen. Dan kunnen wij beter reageren op onze kinderen. F. en ik zijn gewoon een “tussengeneratie” zeker?
Waarom reageer jij eigenlijk altijd op dingen ivm Eva? Zo zie ik dat toch. Wees maar zeker dat zij hier niet onderkend wordt. Ze is nog altijd minder in taal, maar als zij huiswerk heeft ivm daarmee, dan help ik haar, en Francky begeleidt haar in de “sociale” dingen.
Ja en Jasper: er is gewoon geen alternatief. Te slim, te goed, te weet ik wat.
Dat hij nu als 15-jarige wat meer aandacht krijgt thuis, van mij, daarover zeg ik nog een keer; er is gewoon geen alternatief. Hij “moet” in het gewoon onderwijs blijven.
mijn excuses voor deze reactie, maar, en DAAR BLIJF IK BIJ: alles wat mij kan helpen en daarmee ook F. om Jasper verder te helpen, schrijf vooral verder. Alle beetjes helpen.
Sorry voor je knie, ik zit ook nog steeds met veel pijn vaak, het gaat waarschijnlijk nooit meer over. Soms kan ik er mee leven, maar soms tast het mijn humeur aan. Leuk is anders, hé.
Dat ik meer op berichten over E zou reageren, da’s me nooit opgevallen. Ik vind het vaak moeilijk om “relevant” te reageren op mensen. Dan doe ik het soms wanneer ik iets lees en dan toch iets in me opkomt, vaak in twijfel of mensen aan mijn antwoord iets hebben, ook omdat ik vaak niet zeker weet of ik de juiste context wel begrepen heb. Maar dat heeft nooit wat te maken of het nu over persoon A of B gaat.
Zo had ik een internet-vriendin die ik drie jaar kende. Op een dag schreef ze iets over fundamentalistische gelovigen in Amerika. Ik reageerde dat je die mensen maar moest laten doen, een hele litanie. Ze werd kwaad omdat ze die tekst geschreven had voor haar (en ook mijn) Amerikaanse vriendin die in het Zuiden van de VS woont en veel last heeft van dat soort mensen. Ik wist dat, maar had er niet aan gedacht toen ik mijn antwoord schreef en nu kwam het blijkbaar over dat het mij allemaal niet kon schelen. Dat was niet zo, ik had gewoon dom geantwoord. Weer twee vrienden kwijt. Daarom heb ik vaak schrik om nog wat te vertellen (behalve tegen mezelf hier in mijn eigen blog)
BTW, je hoeft natuurlijk niet te reageren. Wanneer mensen andere dingen aan hun hoofd hebben, dan is dat toch ok. Ik krijg wel eens een emailtje van mensen die mijn blog gelezen hebben, maar hier nooit reageren. Da’s toch ok ook. Je mag je nooit verplicht voelen.
‘t Is te hopen dat ik het hier goed uitgelegd heb