Toen ik klein was noemde men mij soms een achterlijk kindje en soms ook een geniaal kindje. Geraak daar maar eens aan uit. Toen ik véél later mijn diagnose van autisme kreeg, begreep ik plots een heleboel, ook waar die tweespalt vandaan kwam. Ik dacht dat die diagnose alles zou oplossen en een antwoord zou bieden op al mijn problemen. Dat was natuurlijk niet zo met als gevolg een zware depressie.
Die depressie ben ik allang voorbij. Hij is gelukkig weg. Maar de laatste tijd maakte ik me zorgen. Hij zou wel eens terug kunnen komen. Ik voelde me vaak niet goed. Iemand zei dat ik misschien bipolar ben.
Daar lijkt het veel op, maar na een gesprek met mijn psycholoog lijkt alles toch weer iets klaarder te zijn. Het heeft te maken met hoe ik leef. Mijn leven is de laatste tijd weer erg vernauwd. Dat wil zeggen dat ik voor het grootste deel de meeste informatie haal uit het nieuws en het internet. Echte contacten heb ik (bijna) niet meer.
De informatie uit het nieuws en van het internet is de laatste tijd erg ongenuanceerd en niet erg hoopgevend. Daar laat ik me dus door leiden. Vanzelfsprekend dat ik dan vaak teneergeslagen ben. Niet meer dan logisch.
Ik vermeid alle normale sociale contacten omdat ik ze te moeilijk vind, maar wat ik in de plaats krijg zijn ongenuanceerde en vaak harde berichten, geplukt uit het nieuws en van het internet. Geen wonder dat ik er niet vrolijker op wordt.
Mijn psycholoog vind eigenlijk dat het goed zou zijn dat ik terug wat meer “gewone” sociale contacten zou hebben. Maar hij weet ook dat dit moeilijk is. Hij weet van mijn inflexibel brein dat geen veranderingen toelaat. Zover ik weet zegt mijn brein, niets veranderen, al is er een heel klein stemmetje dat zegt dat ik niet goed bezig ben.
Dit is geen sollicitatie tot verandering, alleen een eerlijke vaststelling waar ik zo snel mogelijk weer wil van gaan “lopen”. Het is niet fijn om het over je fundamentele gebreken te hebben.
Een interessante bedenking. Ik stel me wel de vraag of direct sociaal contact zoveel meer bij brengt.
Sociaal contact moet een doel hebben voor mij vooraleer ik er moeite in investeer. Ik heb wel veel sociaal contact, maar het is toch eerder doelgericht, formeel en zelden ’socialising’. Ik denk niet dat dit alleen voor mensen met autisme zo is. Mijn moeder zei vroeger: als ik een goed gesprek wil hebben, spreek ik wel met mezelf of lees ik een boek.
Toen ik jonger was, heb ik de uitspraak ‘wijsheid komt met de jaren’ op een of andere manier altijd geassocieerd met de vaststelling dat oudere mensen minder direct sociaal contact hebben.
Dat bedoelde ik, sociaal contact dat iets bijbrengt (geen vrijblijvende ditjes en datjes), maar af en toe heeft een mens toch wat gezonde input nodig. Ik heb gemerkt dat ik moeite heb om alle vragen “zelf” te moeten beantwoorden. Als je eens iets niet weet dat je het aan niemand kan vragen. Het gaat dus niet om sociaal contact dat ik zou missen uit gezelligheid, maar ik mis het af en toe wel om praktische en diepgaandere redenen. Maar het is verder niet zo erg. Ik geloof dat ik gewoon even in een slechte periode zit, dat gaat wel voorbij.
Kirayoshi,
Probeer de kern van je bestaan op iets anders te grondvesten dan op jezelf; alleen kom je nergens. Sociale contacten en liefdesrelaties zijn ideaal om ons dat te leren, ook al gaan ze, op het eerste gezicht, gepaard met sleur en inautenticiteit.