Het is misschien een vaststelling die ik moet maken, al vind ik het niet leuk. Een begeleidster die me nu al twee jaar begeleid maakte een vaststelling en daarbij een conclusie. Ik hoef dat niet te aanvaarden voor waar, maar ik kan er ook niet echt naast kijken.
Ik heb periodes met veel energie waar ik van alles wil doen en ik heb periodes waar me niets lukt, waar ik me ook niet zo goed voel. Het heeft verder niets met de zware depressie te maken die ik een paar jaar geleden had.
Ik kan echter eigenlijk niet meer ontkennen dat ik bipolar ben. Eigenlijk niet zo verwonderlijk omdat dat toch in de familie zit.
Als ik mijn acties bekijk van het laatste jaar, dan kan ik het bijna niet meer ontkennen. De wereld willen verbeteren wanneer het goed gaat, iedereen vaarwel zeggen wanneer het minder goed gaat. Het is allemaal gebeurd en meer dan een keer. Ik heb inmiddels weer een afspraak gemaakt met mijn psycholoog.
Het feit op zich vind ik nog niet zo erg. Als het alleen maar bipolar zou zijn. Alleen de combinatie met de rest, zoals dus autisme valt me erg zwaar. Ik kan het wel hebben dat ik een afwijking heb, maar alsjeblief niet teveel. Ik wil niet elke afwijking hebben die er bestaat.
Het kan natuurlijk. Ik heb wel de ervaring dat al de labels die ik heb (dat zijn er heel wat, eigenlijk zowat alles, maar wel van verschillende diagnosten) toch terug te brengen op autisme en een manklopend energiebeheer. De ene keer enorm veel energie, de andere keer amper om te overleven.
Dat is waarschijnlijk wel waar ook, maar het blijft soms moeilijk om er op een goede manier mee om te gaan.