Mijn vader wordt volgende week 67. Ik maak mij wel een beetje zorgen over hem. Hij is bang om Altzheimer te krijgen. Hij heeft mij enkele weken geleden zijn euthanasie verklaring gegeven. Dat maakt mij wel ongerust.
Enkele jaren geleden was hij bijna weg. Na een lever falen was hij bijna weg. Maar net op tijd was daar in Leuven een lever-transplantatie, wat hem redde.
Mijn vader is, tot tegenstelling van mijn moeder, altijd een zacht mens geweest. Ondanks mijn falen, hij is altijd achter mij blijven staan en is altijd in mij blijven geloven.
Toen ik acht jaar geleden gediagnosticeerd werd met autisme, had ik het moeilijk om het hem te vertellen. Maar hij wist van het proces omdat hij een vragenlijst had ingevuld. Uiteindelijk werd ik gediagnotiseerd met het Autisme Spectrum Stoornis. Ik wilde het eerst niet vertellen, omdat ik weet dat hij niet hebben van “aanstellerij”, iets waar je als (nieuwe) autist toch schrik voor hebt.
Toch vertelde ik het hem. Hij zei meteen, ik ben blij dat ik het weet. Dat geeft voor mij vele antwoorden voor vele (lange en oude) vragen.
Hij was blij voor mij en ook blij voor zichzelf. Hij had zoveel geïnvesteerd in zijn kind zonder veel resultaat. Nu wist hij waarom.
Hij heeft héél veel gedaan voor hij wist dat ik autistisch was (hij wist wel dat er iets was) en hij heeft ongelooflijk veel gedaan nadat hij wist dat ik autistisch was.
Op 43 jaar heb ik maar één emotioneel moment gehad. Ik had het moeilijk om autistisch te zijn. Hij vroeg me wat er was. Ik zei dat ik niet veel waard ben. Hij zei me (met heel veel overtuiging – ongewoon voor hem) Niet jij, jij bent niet minder waard.
wow idd,heel mooi om te lezen,en voor ons een extra stimulans om er voor ons zoontje (asperger) extra te zijn,en hem idd het gevoel te geven dat hij het goed is en de moeite waard om er te mogen zijn zoals hij is.
Heel mooi geschreven,kippevel…heel veel herkenning…
Angeline
Hallo Angeline, Bedankt voor je reactie. Mijn vader zal bovenstaande nooit lezen, da’s te moeilijk. Maar ik heb wel een ding geleerd na mijn depressie en zo. Dat is gewoon om zelf gelukkig te zijn, wat ik nu toch heb geleerd, ondanks tegenslagen gelukkig zijn. Dat is het enige waar ik op mijn beurt (blijkbaar) hem gelukkig maak. Na een lange depressie heb ik geleerd om gelukkig te zijn, dat is goed voor hem en natuurlijk ook wel goed voor mij. Daarvoor moest ik heel wat frustraties los laten en dat is me gelukt. Ik spreek en schrijf er nog wel over, maar net om het er over te hebben, kan ik het in het proces ook loslaten allemaal. Als ik over iets negatief in het verleden schrijf, is dat juist positief in het heden, ik kan het op die manier loslaten en gelukkiger zijn.
Ik heb natuurlijk niet de pretentie om voor iedereen een antwoord te hebben, maar ik heb vroeger gemerkt toen ik nog volop in het Engels schreef, dat niet autisten maar in de eerste plaats ouders wat hadden aan mijn verhalen. Ze zagen de dingen minder negatief in, dat probeer ik verder te doen af en toe, nu hier, al zal alles wat ik vertel niet zo positief zijn, er zijn ook verhalen die wat minder “leuk” zijn. Maar ik heb gemerkt dat ouders het vaak heel moeilijk hebben en waarschijnlijk hebben de mijne dat ook gehad, maar er is altijd meer mogelijk dan ze eigenlijk voor mogelijk houden. Vaak zien ouders het toch “zwart” in, maar als je vertelt dat ondanks alles je als autist even gelukkig kunt worden als gelijk ander mens, zijn ze toch blij dat te lezen. Ze moeten tenslotte ook heel wat loslaten. Al te grote verwachtingen moet je als ouder van een autistisch kind toch wel opbergen. Maar het feit dat wij ook gelukkig kunnen zijn, maakt blijkbaar veel goed.