Als je de vier vorige posts heb gelezen, ja ik heb geluk gehad. Ik ben soms uitgelachen door mede-leerlingen, door leraren en kleuterleidsters, dat gaat niet in (figuurlijk) je kouwe kleren zitten, maar als je ouders en grootouders je wel serieus nemen, dat maakt een wereld van verschil.
Ik heb in het verleden veel conversaties gehad met ouders van autistische kinderen. Ook vooral Amerikaanse. ouders. Als ik maar één ouder er van heb kunnen overtuigen dat kinderen met autisme héél gelukkig kunnen worden met de autistische dingen die ze doen, is dat voor mij geslaagd.
Ik ben gelukkig, omdat mijn ouders (en grootouders) en sommige andere mensen dat toelieten. Het is soms moeilijk om mensen te overtuigen dat repetitief gedrag gelukkig kan maken en dat het niet een afwijking is. Mijn tante noemde mijn autistisch nichtje een “ongelukkig kindje”.
Ik hoop dat op een dag dat “anders” zijn niet meer als ongelukkig wordt gezien. Repetiviteit kan voor sommige mensen geluk betekenen.
Spijtig wel voor de mensen die niet zoveel geluk hebben gehad als ik. Mensen die geen ouders of grootouders hadden met zoveel “autistisch” begrip. Sommigen zijn mishandeld en dat komt misschien nooit meer goed. Die mensen zijn niet meer te helen.
Daarom wil ik ooit nog vertellen hoe mijn leven is geweest, omdat mijn ouders en grootouders het goed meenden. Ik wil dat vertellen, want wanneer een kind in goede omstandigheden wordt opgevoed is er nooit iets verloren.
Positief dat je dit schrijft (en de vorige stukken vond ik ook interessant).
Op avonden over autisme probeer ik, meestal vergeefs denk ik dan, ouders ook te zeggen dat wat in hun visie ‘ongelukkig’ is het daarom nog niet is voor iemand met autisme.
Het hoeft niet, het kan wel zijn, want ik ken ook wel mensen met autisme die sociaal contact erg missen. Ik niet echt (toch geen vrijblijvend gebabbel), maar ja, ik kan alleen voor mezelf spreken hé.
Mijn ouders verstaan ‘t gelukkig dat ik een ’speciale batterij’ heb die ‘rapper leegloopt en meer tijd nodig heeft om op te laden’. Dat wisten ze ook al voor de diagnose autisme, maar het verbetert toch wel sinds ze met andere ouders met een bredere visie in contact komen (en sinds ze mijn blogs zijn beginnen lezen, al moet ik nu misschien niet zoveel meer schrijven over mijn kindertijd
).