Nu ik toch bezig ben over mijn familie, vind ik dat ik maar meteen moet doorgaan op het onderwerp.
Mijn grootvader studeerde aan het seminarie. Hij zou een katholiek priester worden, ware het niet dat hij mishandeld werd door die mensen, iets wat hij nooit verteld had, behalve één keer tegen mijn grootmoeder. Daarom weten we het.
Daarom werd hij geen pastoor, maar trouwde hij mijn grootmoeder. Een gevolg ervan is dat ik er ben. Maar dat neemt niet weg dat hij zijn leven lang gelovig is gebleven, in tegenstelling tot mijn vader en mij, die nooit gelovig zijn geweest.
Mijn grootvader had het ook niet gemakkelijk. Toen hij op zijn zestiende verjaardag thuis kwam stond er een houten kruis voor de voordeur. Zijn vader had zelfmoord gepleegd, maar daar werd verder niet op in gegaan, zo was de katholieke kerk wel. Er werd over gezwegen, zo kon mijn overgrootvader in “gewijde” grond begraven worden. Als zelfmoordenaar kon dat niet, maar als er over gezwegen werd, dan bestond dat niet. Hartaanvalletje! Wel mooi als katholieken om de ogen te sluiten die tijd.
Mijn grootvader was erg intelligent en daarom zal ik iemand die gelovig is nooit uitlachen of zeggen dat geloof niet erg wetenschappelijk is. Ook al geloof ikzelf niet in een God, ik zal anderen daar nooit op aanspreken, speciaal omdat mijn grootvader gelovig was. Weten wij veel ?
Mijn grootvader wist dat hij zou sterven, maar vertelde ons niets. Bij onze laatste vakantie aan de Belgische kust maakte wij (ik en mijn grootvader) altijd een avondwandeling. Op een keer vertelde hij me : ” Je moet wat maken van je leven”.
Je moet wat maken van het leven. Ten tijde van mijn depressie was ik dat even vergeten, maar later ben ik mij vooral die ene zin beginnen te herinneren, omdat hij er toe doet. Je moet wat maken van het leven. Dat is het enige wat telt. Met andere woorden, je moet voor jezelf zorgen dat je een beetje gelukkig wordt. Een zin van goud. Dat probeer ik me altijd voor te houden. Mijn grootvader stierf toen ik 16 was, hij 62.
Mijn andere grootvader heb ik ook gekend. Hij stierf toen ik 12 was. Hij komt natuurlijk uit de “autistische” familie waar geen woorden maar daden meer kracht hebben. Toen ik bij hem op bezoek was had ik zin in pudding (de typisch Nederlandse vla die ik nog vaak ga halen in Nederland). Hij nam me mee naar de winkel en kocht een pak vla, meer kon ik niet van hem verwachten, het was goed zo. Het is wat ik ben vandaag. Ik kan ook dat maar niet meer.
