Ik wist eigenlijk niet zo goed meer wat neer te schrijven. Maar als je ouder wordt begin je meer om te kijken, naar je verleden. Misschien dat ik daar af en toe wat over kan schrijven.
Een van de belangrijkste mensen die ik in mijn leven ben tegen gekomen was mijn grootmoeder. Ze is inmiddels 15 jaar dood, maar we hadden wel een band, iets dat niet vanzelfsprekend is voor autisten.
We kwamen goed overeen, al hadden we blijkbaar een moeilijke start. Dat heb ik nooit geweten, dat verhaal kwam pas later aan de oppervlakte, op een moment dat zij ook terugkeek. Ik moest als één of twee-jarige niet veel blijk van empathie hebben laten blijken. Ik heb op een gegeven moment, wanneer zij over mij stond gebogen, een metalen speelgoedautootje in haar gezicht gegooit. Ik had naar het schijnt ook geen gezichtsuitdrukkingen en ze vertelde mijn ouders op dat gegeven moment dat ze niet meer wilde baby-sitten. Dat ze bang was van mij.
Uiteindelijk is alles goed gekomen en heeft ze een belangrijke rol gespeeld in mijn opvoeding. Ik besefte dat later maar al te goed en mijn loyaliteit naar haar was erg groot, misschien zo groot dat mijn ex-vrouw er soms misselijk van werd. Maar als je een grootmoeder hebt gehad die zo goed voor je heeft gezorgd, daar kun je niet aan voorbij, daar kun je geen compromissen over maken.
Ik heb de laatste dagen van haar leven, toen ze in het ziekenhuis lag, tien van de veertien dagen dat ze er lag, over haar gewaakt. Ik was er dan ook toen ze stierf, de eerste keer dat me iets aangreep in mijn leven.
Ik denk ook dat dat de rol is van grootmoeders. Moeders moeten streng zijn (zoals de mijne) en opvoeden. Grootmoeders hoeven dat niet te doen. Die kunnen alleen maar geweldig zijn (zoals de mijne).
Mijn andere grootmoeder heb ik nooit gekend, die was al dood voordat ik geboren werd.
