Ik ben eigenlijk wel erg opgelucht. De laatste tijd ging het niet zo goed. Ten lange leste vreesde ik dat ik opnieuw zou vervallen in een depressie, iets wat ik echt niet zou willen. Maar blijkbaar gaat het nu weer wat beter. Het was opeens terug weg en de laatste week voel ik mij terug beter.
Ik ben er al langer van overtuigd dat je er niet veel aan kan doen, wanneer je depressief wordt. Ik geloof niet meer dat een mens veel vrije keuze heeft. Het is ook niet onlogisch.
Wanneer je ruggenwervel begint moeilijk te doen, dan kan je daar niet veel aan doen, dan heb je pijn, geen mens kan daar met een positieve attitude iets aan verhelpen. Zo geldt dat ook voor de hersenen. Het is ook maar een “lichaamsdeel” en wanneer die niet echt meer mee willen werken, daar kan je niet veel tegen beginnen.
In onze maatschappij aanvaard men dat een ruggenwervel of gelijk ander lichaamsdeel kan disfunctioneren en dat we daar zelf niets aan kunnen doen, echter wanneer het aankomt op de hersenen, dan is dat toch wel een ander verhaal. Daar geloven mensen vaak dat het disfunctioneren ervan een keuze is, niet genoeg je best doen. Dat geloof ik niet echt meer.
Het gaat nu weer beter, maar het is niet mijn eigen verdienste. Mijn hersenen zijn weer wat positiever ingesteld, ik heb geen idee wie ik daar voor moet danken – waarschijnlijk niemand, het zal alleen maar toeval zijn – maar ik ben er wel blij om. Hopelijk blijft het zo.
Ja klopt is bij mijn vriend ook,is nu weer uit een diep dal aan het klimmen maar het blijft een gevecht,en dan praat de hulpverlening over een cognitieve gedragstherapie,positief gaan denken?
ja dat doet hij al heel zijn leven maar toch komt het steeds weer terug het is idd met een distyme stoornis erbij en autisme iets wat niet goed zit in de hersenen
en je weinig zelf in de hand hebt,het overkomt je het overvalt je en komt en gaat…..ja het blijft een gevecht en gaat niet over…helaas.
duidelijk geschreven!
Angeline
Dankjewel voor de reactie
Depressie? Ik spreek uit ervaring, 2 heel zware, eentje op mijn 22ste en een 3 jaar geleden (na het overlijden van mijn vader).
Wat ik wel kan zeggen, puur voor mezelf natuurlijk, er was een moment, dat ik bij mijzelf constateerde: hé het gaat weer goed. Dat ging natuurlijk niet vanzelf, maar op dat moment voelde ik wel: ja het voelt goed. Die 2 momenten kan ik mij nog goed herinneren.
Als je depressief bent, dan kan niets of niemand je nog helpen, tenzij je het zelf wil.
Een mens raakt gepokt en gemazeld door zijn levensloop ook natuurlijk. Na 5 operaties in 2 jaar tijd, en de lichamelijke pijn die daarmee gepaard gaat, kan niks mij meer klein krijgen op mentaal vlak.
Oh, die ruggenwervel, is bij mij van zeer erg belang geweest. Hij is vastgezet, goed, natuurlijk. De pijn voorafgaand, die wens je niemand toe, die achteraf, is draaglijk.