Misschien wordt dit geen leuke of positieve blogpost, dus als U als lezer geen leuke post wil lezen, lees hem dan niet.
Toen ik ongeveer 13 jaar was hoorde ik van mijn vader dat mijn moeder een tijdje weg moest. Het bleek dat zij psychische problemen had. Ik wist niet goed wat dat betekende, maar mijn moeder verhuisde een tijdje naar de “kelder”, een afdeling van psychiatrische patiënten die het moeilijk hadden. Uiteindelijk verbleef mijn moeder daar meerdere keren, tot het niet meer nodig was in 1985 toen ze zelfmoord pleegde. Toen dat gebeurde begreep ik niet wat er aan de hand was. Ik begreep niet wat ze deed wat ze deed, maar ik aanvaarde het wat op zijn beurt op onbegrip stuitte naar mij toe. Het verlies van een ouder zonder zichtbare emotie.
Ik kon niet vermoeden dat ik figuurlijk op dezelfde plek zou eindigen. Want het moment dat ik voor de eerste keer werd opgenomen in dezelfde psychiatrische afdeling was die inmiddels verhuisd naar Brasschaat.
Maar daar belandde ik dus, voor een maand moest ik dezelfde dingen doen als mijn wijlen moeder, kunstwerkjes maken, therapieën volgen enzomeer. Vanaf de tweede keer lieten ze mij met rust, geen kunstwerkjes meer, alleen nog genoeg medicatie om mij “plat” te houden en de derde keer was niet beter.
Geen grote gesprekken meer, alleen voorkomen dat ik geen “domme” dingen zou doen. Het accent lag alleen nog maar op het voorkomen dat ik uit het leven zou stappen. Het heeft toen drie jaar geduurd, maar het is hen gelukt, ik ben er nog. Maar ik wil toch niet het belang onderschatten wat mijn vader mij ooit verteld had. Hij zei me ooit, een kind mag nooit eerder sterven als zijn ouders. Die zin heeft me altijd achtervolgd in die tijd. Hoe belangrijk kan één zijn die je vader zegt ? Soms heel erg veel.
Na mijn depressie, die gevolgd werd door sudeck, type 2, een ziekte die mijn zenuwstelsel aangetast heeft, kan ik geen normaal leven meer leiden. Vandaag leef ik alsof elke dag de laatste zou kunnen zijn – al is de ziekte niet levensbedreigend – ik kan niet anders dan leven van dag tot dag. Overmorgen telt niet echt, het is vandaag dat ik leef.
Om te leven had ik een keuze te maken. Een keuze weg van mensen, een leven meer als robot dan als mens. Waarom ? Omdat ik twee sterke kanten heb, een erg emotionele die de mogelijkheid heeft om mezelf tot destructie te brengen en tegelijkertijd een erg afstandelijke, een levenswijze die erg comfortabel is en waar ik mij in essentie het meest in thuis voel. Het zou ideaal zijn om een synthese van de twee te maken en daar naar te leven, maar dat is niet mogelijk, het is te ingewikkeld. Daarom verkies om een “robot” te zijn, niet zo moeilijk voor mij om alleen het “extreem mannelijk brein” te laten werken. Het is namelijk een kwestie van overleven.
De enige mogelijkheid voor mij – ben ik van mening – om te overleven is al het menselijke, of beter gezegd al het emotionele, te laten voor wat het is. Het nadeel is dat ik, als ik dan al eens contact heb met mensen, dat ik hen moet teleurstellen. Ze zullen het zonder mijn menselijke kant moeten doen. Dat is waarschijnlijk voor iedereen moeilijk.
Ik vind het knap dat je hierover schrijft, want ‘t is niet eenvoudig denk ik. De kloof tussen je twee sterke kanten die je beschrijft herken ik ook wel een beetje. En toch heb ik ook het gevoel dat je in je schrijven emotionaliteit toont die ik als zodanig zou identificeren. Geen sentimentaliteit of doelmatige emoties maar eenvoudig ter ondersteuning van wat je wil meedelen. Voor mij volstaat dat eigenlijk wel. Al de rest zou ik als ‘lawaai’ of ‘ballast’ ervaren. Dat is misschien te ‘functioneel’ en als zodanig ‘robot-achtig’ maar als dat het meeste levenskwaliteit geeft en je er anderen niet al te veel direct schade mee aanbrengt, waarom niet, denk ik dan.
Het spijtige is misschien dat ik vooral die (emotionele)-menselijke kant ervaar wanneer het wat minder goed gaat. Maar goed, na enkele mindere weken kom ik er blijkbaar toch weer bovenop.
snap je helemaal,heel veel begrip kan ik voor jou opbrengen,zie veel overeenkomsten met mijn vriend…
het zou voor hem denk ik ook makkelijker zijn alleen te leven(dit is geen keuze die je wil maar moet maken om te overleven)
dan in ons gezin met autistische zoon en “normale”partner erg ingewikkeld,
eigenlijk een dilemma zelfs….zo ervaar ik het.
Maar daardoor wel heel begrijpelijk dat jij dit zo als “robot”verder leeft
jou leven….
heftig Angeline
Vorige zaterdag zijn Francky en ik naar een begrafenis geweest. De broer van onze buurvrouw was “uit het leven gestapt” zoals ze dat nu noemen. Zo dichtbij is dat voor ons nog nooit gekomen. We merken welke ravage dat aanricht bij de naaste familie. Wat dat voor jou en je vader betekent heeft en misschien nog doet? ik kan het mij nu een klein beetje voorstellen.
@Angelina, alleen als robot heeft (voor mij) inderdaad veel voordelen, misschien gelukkig maar dat ik nooit iemand tegen gekomen ben, maar dat kan ik nooit zeker weten. Wat ik wel zeker weet dat ik het goed vind zoals het nu is.
@Greet, wat het precies voor mijn vader betekent heeft, weet ik niet, wat het voor mij betekent heeft is de bevestiging van wat ik al eerder wist, dat ik toch anders ben als de meeste mensen. Het woord ‘anders’ wordt vlug en veel gebruikt, maar er is geen moment meer naar voor gekomen dan toen dat ik soms fundamenteel anders ben dan de meeste andere mensen.
@Iedereen, ik ben toch wel verbaasd dat er nog mensen deze blog blijven lezen, normaal gezien zouden jullie nu toch zo wel alles over mij hebben gelezen en begrijpen ? Ik betwijfel of ik nog veel nieuws zou kunnen schrijven
hoezo verbaasd? Jij kan goed schrijven over hoe het is om autisme te hebben. Afhankelijk van hoe jij je voelt natuurlijk? Ik persoonlijk kan maar zeggen dat ik er van leer, en dat kan gebruiken. Mijn eigen emotionele antwoorden soms, die komen er alleen omdat ik mij op zo’n moment echt wel zo voel.
Het ging mij erom dat ik zowat alles wat ik in petto heb al wel minstens een keer heb neergeschreven en dat ik het gevoel heb dat ik in figuurlijke rondjes draai en in herhaling begin te vallen