Misschien een vaststelling

Het is misschien een vaststelling die ik moet maken, al vind ik het niet leuk. Een begeleidster die me nu al twee jaar begeleid maakte een vaststelling en daarbij een conclusie. Ik hoef dat niet te aanvaarden voor waar, maar ik kan er ook niet echt naast kijken.

Ik heb periodes met veel energie waar ik van alles wil doen en ik heb periodes waar me niets lukt, waar ik me ook niet zo goed voel. Het heeft verder niets met de zware depressie te maken die ik een paar jaar geleden had.

Ik kan echter eigenlijk niet meer ontkennen dat ik bipolar ben. Eigenlijk niet zo verwonderlijk omdat dat toch in de familie zit.

Als ik mijn acties bekijk van het laatste jaar, dan kan ik het bijna niet meer ontkennen. De wereld willen verbeteren wanneer het goed gaat, iedereen vaarwel zeggen wanneer het minder goed gaat. Het is allemaal gebeurd en meer dan een keer. Ik heb inmiddels weer een afspraak gemaakt met mijn psycholoog.

Het feit op zich vind ik nog niet zo erg. Als het alleen maar bipolar zou zijn. Alleen de combinatie met de rest, zoals dus autisme valt me erg zwaar. Ik kan het wel hebben dat ik een afwijking heb, maar alsjeblief niet teveel. Ik wil niet elke afwijking hebben die er bestaat.

Voedsel

Het voedsel dat ik nog steeds het beste binnen krijg is spaghetti. Het is waarschijnlijk het enige eten dat ik altijd wel kan eten. Ander voedsel eet ik ook, veel rijst ook, maar niet altijd. Ik eet ook niet altijd spaghetti, maar dat is denk ik het enige voedsel dat ik alle dagen zou kunnen eten.

Een hele weg (over mezelf)

Als je de vier vorige posts heb gelezen, ja ik heb geluk gehad. Ik ben soms uitgelachen door mede-leerlingen, door leraren en kleuterleidsters, dat gaat niet in (figuurlijk) je kouwe kleren zitten, maar als je ouders en grootouders je wel serieus nemen, dat maakt een wereld van verschil.

Ik heb in het verleden veel conversaties gehad met ouders van autistische kinderen. Ook vooral Amerikaanse. ouders. Als ik maar één ouder er van heb kunnen overtuigen dat kinderen met autisme héél gelukkig kunnen worden met de autistische dingen die ze doen, is dat voor mij geslaagd.

Ik ben gelukkig, omdat mijn ouders (en grootouders) en sommige andere mensen dat toelieten. Het is soms moeilijk om mensen te overtuigen dat repetitief gedrag gelukkig kan maken en dat het niet een afwijking is. Mijn tante noemde mijn autistisch nichtje een  “ongelukkig kindje”.

Ik hoop dat op een dag dat “anders” zijn niet meer als ongelukkig wordt gezien. Repetiviteit kan voor sommige mensen geluk betekenen.

Spijtig wel voor de mensen die niet zoveel geluk hebben gehad als ik. Mensen die geen ouders of grootouders hadden met zoveel “autistisch” begrip. Sommigen zijn mishandeld en dat komt misschien nooit meer goed. Die mensen zijn niet meer te helen.

Daarom wil ik ooit nog vertellen hoe mijn leven is geweest, omdat mijn ouders en grootouders het goed meenden. Ik wil dat vertellen, want wanneer een kind in goede omstandigheden wordt opgevoed is er nooit iets verloren.

Een hele weg (over vaders)

Mijn vader wordt volgende week 67. Ik maak mij wel een beetje zorgen over hem. Hij is bang om Altzheimer te krijgen. Hij heeft mij enkele weken geleden zijn euthanasie verklaring gegeven. Dat maakt mij wel ongerust.

Enkele jaren geleden was hij bijna weg. Na een lever falen was hij bijna weg. Maar net op tijd was daar in Leuven een lever-transplantatie, wat hem redde.

Mijn vader is, tot tegenstelling van mijn moeder, altijd een zacht mens geweest. Ondanks mijn falen, hij is altijd achter mij blijven staan en is altijd in mij blijven geloven.

Toen ik acht jaar geleden gediagnosticeerd werd met autisme, had ik het moeilijk om het hem te vertellen. Maar hij wist van het proces omdat hij een vragenlijst had ingevuld. Uiteindelijk werd ik gediagnotiseerd met het Autisme Spectrum Stoornis. Ik wilde het eerst niet vertellen, omdat ik weet dat hij niet hebben van “aanstellerij”, iets waar je als (nieuwe) autist toch schrik voor hebt.

Toch vertelde ik het hem. Hij zei meteen, ik ben blij dat ik het weet. Dat geeft voor mij vele antwoorden voor vele (lange en oude) vragen.

Hij was blij voor mij en ook blij voor zichzelf. Hij had zoveel geïnvesteerd in zijn kind zonder veel resultaat. Nu wist hij waarom.

Hij heeft héél veel gedaan voor hij wist dat ik autistisch was (hij wist wel dat er iets was) en hij heeft ongelooflijk veel gedaan nadat hij wist dat ik autistisch was.

Op 43 jaar heb ik maar één emotioneel moment gehad. Ik had het moeilijk om autistisch te zijn. Hij vroeg me wat er was. Ik zei dat ik niet veel waard ben. Hij zei me (met heel veel overtuiging – ongewoon voor hem) Niet jij, jij bent niet minder waard.

Een hele weg (over moeders)

Na mijn post over grootmoeders en grootvaders, moet ik nog twee posten afwerken, over mijn ouders, da’s niet makkelijk.

Mijn moeder kon soms hard zijn. Niet dat ik daar zelf een complex heb over gehouden, het blijft een complex item.

Mijn moeder pleegde zelfmoord, net zoals mijn overgrootvader. Het is iets moeilijks om daar iets over te zeggen.

Persoonlijk heeft het voor mij wel een gevolg gehad. Haar zelfmoord was een keerpunt in mijn leven. Het was toen definitief zo dat ik niet normaal was. Mijn reactie op haar dood was niet normaal, ijskoud.

Toch verwijt ik haar zeker niets, omdat ik besef dat zij het met haar brein moeilijk heeft gehad. Ze had ook haar demonen, alleen kon ik dat niet weten.

Ze was niet slecht en ze bedoelde het goed. Maar ze had niet de mogelijkheid om een normaal ouder te zijn. Dat kan ik haar niet verwijten. Het zij zo. Ik heb nog slechter gedaan. Wie ben ik dan om een oordeel te vellen ?