Waarschijnlijk draagt iedereen zijn demonen mee, vaak of meestal opgedaan tijdens de jeugdjaren. Ik heb er ook een paar en deze demonen hebben niets of weinig met je eigen beperkingen te maken, al lagen ze misschien initieel aan de grondslag van je beperkingen.
Eén van mijn demonen heb ik toch meegekregen van mijn moeder. Ik wil haar er zelfs niet op aankijken want ze waren misschien wel terecht en verder kon ze er zelf niet aan doen, want ze heeft ongetwijfeld hard gevochten met haar eigen demonen. Je pleegt niet zomaar zelfmoord op 39-jarige leeftijd. Haar demonen waren waarschijnlijk een tienvoud als de mijne, al heb ik ze nooit gekend of begrepen. Ik ben er dus niet kwaad over. Sommige mensen hebben te maken met veel grotere demonen in tegenstelling waar ik ooit mee te maken zou hebben gehad.
Maar toch, een van mijn grote demonen is egocentrisme en egoïsme, iets waar mijn moeder veel naar verwees, en waarschijnlijk terecht. Als kind was ik zeker egocentrisch en soms (ongewild) egoïstisch en ik wil daar verder geen uitvluchten over verzinnen, het was zoals het was.
Dat draag ik de rest van mijn leven mee. Ik kan het niet hebben dat iemand mij een compliment geeft, al gebeurd dat nog vaak. Dan wordt ik opstandig en denk bij mezelf dat ik dat helemaal niet verdien.
Ik heb in mijn leven nogal eens de opmerking gehad dat ik in bepaalde gebieden talent had, en dat ik daar gebruik van zou moeten maken, ook omdat dat ten voordele zou kunnen zijn van andere mensen. Maar dat aanvaard ik dus niet. Ik heb geen talent en al zeker geen talent dat anderen zou kunnen helpen of iets bijbrengen.
In mijn hart weet ik dat het anders zou kunnen zijn, vooral als ik de dingen iets minder ernstig zou nemen. Maar ik zal het nooit van me af kunnen schudden. Al weet ik eigenlijk dat het af en toe niet helemaal zo is, ik zal altijd vol blijven houden dat ik helemaal niets waard ben en niets kan. De enige toegeving die ik daarover doe is voor een keer deze post te schrijven, geschreven in een zwak moment en die mij waarschijnlijk morgen een figuurlijk doorn in het oog zal zijn. Misschien zal ik hem dan weer verwijderen, omdat ik het flauwe kul zal vinden, geschreven op een zwak moment.
Soms zou het leven best eenvoudiger mogen zijn, maar dat is het nooit.
Het is inderdaad in een zwak moment geschreven, en vindt niet dat je het zou moeten verwijderen, wat je so far nog niet gedaan hebt, maar punt is; het is maar zo hoe je iets bekijkt in het leven.
Je kunt een foto nemen van de Eiffeltoren, het verschil is maar vanuit welke hoek je de foto maakt, wetende dat bij elke andere hoek, je ook een totaal verschil van beeld/foto krijgt.
Dat is iets wat ik bij elke situatie probeer te doen, de mooiste hoek te nemen, en stilaan lukt het me beter. Het lukt steeds beter om bepaalde mapjes te sluiten, en ook om er geen nieuwe te openen. Aan negatieve dingen probeer ik zo weinig mogelijk energie, of aandacht aan te besteden, zo verdwijnen de demonen wat meer naar de achtergrond.
Ontwikkel je talenten! Het zal je op de één of andere manier verrijken…Je moet alleen de juiste hoek nemen…you can do it! Good luck, and think of yourself , yes of yourself, but in a different manner, like what am I good off and how can I be usefull and feel good about it.
Een vraag; from me to you to think about;
Stel je wordt wakker op een morgen; en je mag kiezen; hoe ziet je kamer eruit?
Wat zie je als je rondkijkt, Wie is er bij je in je kamer? Wat zie je als uit het raam kijkt?
Dit mag je voor jezelf houden, maar wel iets om over na te denken…
Groeten van Nathalie
Slaapkamer ? Als het maar donker genoeg is en rustig