Ik was erg blij toen ik op latere leeftijd een autisme diagnose kreeg. Eindelijk antwoorden op vragen waar ik al mijn hele leven mee zat. Een beetje optimistisch dacht ik eerst dat zowat alles figuurlijk op zijn plaats viel, maar dat is natuurlijk niet zo.
Iets wat mij nog altijd bezig houdt is waarom ik van kindsaf nooit behoefte heb gehad aan sociaal contact. Het is er echt nooit geweest. In de DMS IV staat dat autisten geen interesse tonen om sociaal contact te hebben met leeftijdsgenoten, maar als ik in de praktijk kijk… Ik ben nu bijna tien jaar op het internet en wat me telkens weer opvalt is dat veel andere autisten klagen over eenzaamheid of over het feit dat ze geen relatie hebben. Ik heb echt de indruk dat veel autisten echt wel sociaal contact willen, maar dat het hen niet lukt, dat is wat anders dan het niet willen. Ook in de film Mozart en de Whale wordt dit aangehaald, net zoals in het boek “een gat in mijn hart”, dat over eenzaamheid gaat en geschreven werd door een persoon met autisme.
Ik vraag me dan af waar het vandaan komt, mijn gebrek aan behoefte voor sociaal contact. Het is altijd zo geweest. Hoort het eerder bij de persoonlijkheid dan het een gevolg zou zijn van autisme ? Het feit zelf dat het zo is vind ik niet erg, want ik ben nu eenmaal heel erg graag alleen. Wat me wel een beetje stoort is dat het erg egocentrisch overkomt en ook zo wel is.
Toen ik de film ‘Snow Cake’ zag, maakte dat echt wel wat los. Ik lijk niet op het hoofdpersonage, ik heb geen mentale achterstand, maar er is wel een ding dat ik zo erg herkende. Het niet hebben van sociaal contact, maar het hebben van functioneel contact. Dat is het hebben van contact met mensen met een functionele reden, geen sociale. Dat is bijvoorbeeld een bezoek bij de dokter of psycholoog, maar ook gewoon met andere mensen, maar dus met een reden. Zij kunnen iets functioneels voor mij doen of ik voor hen. Maar contact zonder dat, dat is altijd moeilijk geweest. Natuurlijk kwam en komt het wel voor, maar erg weinig en ik hou het meestal ook nooit lang vol.
Soms kan functioneel contact na een tijd gaan lijken op sociaal contact, maar het moet toch altijd functioneel blijven. Puur sociaal contact loopt altijd gauw ten einde, omdat ik er geen talent voor heb en omdat ik er geen behoefte aan heb en bovendien dat ik vaak ook de energie er niet voor heb. Het niet kunnen inschatten van gepaste wederkerigheid is ook een probleem. Lang heb ik me daar zorgen over gemaakt, dat het niet wilde lukken en daardoor vooral bang was om asociaal gevonden te worden. Het is dan beter om geen “activiteit” na te streven waar het niet mee wil lukken, vooral omdat de behoefte er niet is maar uitsluitend de opportuniteit.
Wat me daar dus aan stoort is dat ik de indruk zou kunnen geven dat ik mensen alleen maar zou appreciëren wanneer ik ze nodig heb, zoals dus in de film ’snow cake’, waar het hoofdpersonage alleen maar de behoefte heeft om haar buurvrouw te zien wanneer die haar vuilzakken komt buiten zetten. Het is niet dat ik geen appriciatie zou hebben, maar hoe leg je dat uit aan iemand, dat je geen behoefte hebt voor sociaal contact nadat het functioneel contact ten einde is ? Ik apprecieer echt wel mensen, ook in mijn contacten met hen, maar het zal altijd een minimaal contact blijven.
Misschien, zwart-wit denker dat ik ben, heb ik gewoon behoefte om het een plaats te kunnen geven, ergens in de figuurlijke juiste schuif te classeren, alleen heb ik de juiste plaats nog niet gevonden. Ik krijg teveel tegenstrijdige en verwarrende signalen van anderen. Da’s natuurlijk mijn probleem, niet dat van hen.
