Er is een figuurlijke valstrik waar ik nog veel in trap. Dat weet ik namelijk omdat ik daar soms op gewezen wordt en achteraf bekeken heb ik ook het besef dat ik dat doe. Het is wel moeilijk uit te leggen.
Van kinderen met autisme wordt vaak gezegd dat ze de logische verbanden niet kunnen leggen. Dat een stoel in de keuken een stoel is, maar niet begrijpen dat een stoel in de woonkamer die er enigzinds anders uit ziet ook een stoel is. Dan gaat het om voorwerpen en wanneer een kind ouder wordt gaat het dan toch begrijpen. Veel moeilijker blijft het als het om begrippen en situaties gaat, die wazige dingen die je niet aan kan wijzen.
Als er dan iets nieuws is, een nieuwe situatie en dergelijke moet je afgaan op eigen kennis en ervaringen, wat je ooit gezien of gehoord en begrepen hebt enzomeer en aan de hand daarvan de nieuwe situatie proberen in te schatten en te begrijpen. Maar blijkbaar blijf ik daar te rigide in. Ik kan verbanden leggen tussen A en B, maar het is moeilijker dan het lijkt, want A kan je nooit 100% vergelijken met B en behalve vergelijken moet je de vergelijking dus ook bijstellen of misschien zelfs combineren met verschillende.
Random voorbeeldje : Zo kwam ik er bevoorbeeld op dat een huwelijk eigenlijk lijkt op een kleine economie, man en vrouw komen tesamen om een klein bedrijfje te starten (een gezin), gaan dan woonst en spullen vergaren, zorgen voor het nageslacht (de opvolgers) en zorgen voor elkaar wanneer er een ziek wordt (sociale zekerheid). Dan gaat mijn gedachtengang zo ver dat ik de vergelijking 100% doortrek en vergeet dat de vergelijking maar gedeeltelijk opgaat en dat een huwelijk meer is dan alleen maar een kleine economie.
Vergelijkingen die ik vaak maak zijn rigide en ik heb moeite om dan te nuanceren. Vergelijkingen kun je nooit voor 100% toepassen op situatie A, B, C,… en toch doe ik dat vaak. Als iemand dan een probleem heeft zeg ik soms dat ik het volkomen begrijp omdat ik een geschikt vergelijk in mijn hoofd vond, alleen kom ik later dan tot de vaststelling dat ik het eigenlijk helemaal verkeerd begrepen heb omdat ik bijvoorbeeld een eigen vroegere ervaring voor 100% doortrok op de situatie van iemand anders.
Wat kinderen moeilijk kunnen – vergelijkingen maken of verbanden zien – lukt nu natuurlijk wel, maar de verbanden zijn te rigide, ik neem ze eigenlijk letterlijk over zonder ze aan te passen aan de nieuwe situatie die ik wil begrijpen. En soms, wanneer je dan weer eens verkeerde conclusies getrokken blijkt te hebben, ga je weer alles wat je weet in vraag stellen, een overcompensatie.
Het brein is onflexibel.
K., over dit kan ik alleen maar zeggen: proficiat. Waarom: je hebt iets omschreven, wat ik bij huidige en vroegere familieleden elke dag ervaar (of ervaren heb). Tegenover (voor mij zeer vertrouwde) buitenstaanders heb ik autisme inderdaad altijd omschreven als rigide denken. Dit is de eerste maal dat ik dit echt een keer vernomen heb, dat woord rigide. ha, dat doet wel deugd.
Wat niet wegneemt dat rigide denken je niet in de weg hoeft te staan om toch een weg te vinden in het leven. (en nu heb ik het over alle familieleden, die dat gedaan hebben, en nog doen, met vallen en opstaan) Anderen doen dat ook, natuurlijk. Maar ik kan alleen een mening geven over mensen met autisme die mij echt na staan.
Nogmaals, aan deze blog van jou heb ik zeer veel gehad.
Toch leuk dat je er wat aan hebt.