Een tijdje geleden was ik bezoek bij een oom. Hij vertelde me tot mijn verrassing dat hij eigenlijk erg gevoelig is en vertelde me daar wat meer over. Wat hij vertelde is verder niet relevant voor dit blogbericht. Ik had er geen idee van want hij leek mij nooit erg emotioneel, maar vond het weer erg interessant, ook al omdat het zo verrassend was.
Hij vroeg ook hoe dat nu met mij zat, of ik ook snel emotioneel was. Ik moest hem teleurstellen, dat ben ik niet. Ik denk van de signalen die ik opving dat hij dat eigenlijk wel spijtig vond. Maar ik vind het allemaal wel interessant, al heb ik in het verleden gemerkt dat mijn nieuwsgierigheid ook erg confronterend kan zijn voor anderen, al weet ik niet zeker of dat het dit keer in mijn gesprek met mijn oom het geval was.
In het verleden heb ik een aantal vrienden gehad waar ik vrij kon mee praten, ook over emoties. Dat werd dan vaak een gesprek waar ik zonder schroom – dat kwam niet bij om op – vragen stelde. Achteraf maakten ze soms opmerkingen dat mijn vragen soms erg confronterend konden zijn. Ik denk dat wanneer je de mens en zijn emoties op een haast wetenschappelijke wijze benaderd en daar ook zo over praat en er vragen over stelt, het confronterend voor de andere kan zijn.
Veel erger nog is dat ik vroeger mensen testte, om te zien hoe ze reageerden. Het is iets wat ik vandaag zeker nooit opzettelijk meer zou doen. Maar het was wel een efficiënte manier om iemand op vrij korte tijd te kunnen inschatten. Op korte tijd wist je of iemand wel iets kon verdragen, of iemand de humor kon inzien of iemand snel over-emotioneel werd of zelf wraakzuchtig was. Blijkbaar was mijn nood aan die kennis belangrijker dan de problemen die het veroorzaakte, in de eerste plaats ook vooral problemen voor mezelf. Het testen deed ik nooit voor plezier, het was blijkbaar soms de enige manier om contact te maken, zonder dat ik besefte dat ik verkeerd bezig was.
Zoals gezegd, ik doe die dingen niet meer, ik test geen mensen meer. Het is misschien alleen spijtig dat het zo lang geduurd heeft voordat ik besefte dat mijn acties andere mensen kunnen raken. Omdat ik toch altijd het gedacht had dat ik los stond van de mens of de sociale gemeenschap, had ik ook altijd het gedacht dat mijn acties en opmerkingen een andere nooit zou kunnen treffen. Dat is niet zo en ik moet er nog altijd aan gewend geraken.
Nadat ik de laatste acht jaar een heleboel autisten heb leren kennen, van het internet en ook in het “echt” heb ik ook iets interessants geleerd. De emotionele leefwereld van autisten is erg veelzijdig. Ik heb mensen leren kennen die erg emotioneel zijn, zowel in positieve als negatieve zin en ik heb mensen leren kennen die meer zijn als ik, die erg rationeel zijn en ik heb de ervaring dat deze laatste groep de kleinste is. Maar ik ben er van overtuigd geworden dat het emotionele spectrum binnen het autisme spectrum erg verscheiden is.
Een interessante bijdrage.
Ik ken eigenlijk meer mensen met autisme die heel emotioneel zijn dan mensen die volledig rationeel, ‘gevoelloos’ handelen. Wat op zich alweer een maatstaf kan zijn voor sommigen om die eerste groep ‘gek’ of ‘licht autistisch’ te noemen.
Eigenlijk heb ik zodanig weinig ‘contact’ met mensen dat ik ze niet hoef te testen. Ik heb vooral ‘t gevoel dat ‘t niet overkomt. Al sinds de kindertijd. Of liever: dat ‘t verbaal en non-verbaal niet overkomt. Schriftelijk lukt dat nog wel. En vooral op vlak van emoties overbrengen dan.
Ik stel me soms de vraag of niet-autistische mensen die iets zeggen tegen mij soms wel vragen stellen bij de consequenties van hun woorden. Want op sommige vlakken ben ik veel gevoeliger dan de context voorschrijft. Ik denk dat ze daar niet bij stilstaan of zelf ook wel eens testen (of ik zou reageren of niet).
Ik denk dat emoties bij autisten 1) vaak paradoxaal zijn, tegelijk teveel wat zorgt voor een shut down wat kan leiden tot weinig en 2) dat heel wat autisten ook te maken hebben met een karakterstoornis, niet ten gevolge van het autisme zelf maar aan de gevolgen ervan.
Ik heb zelf momenteel ook nog weinig contact met mensen, maar ik heb 20 jaar in een fabriek gewerkt. Veel van mijn ervaringen van toen verwerk ik nu in mijn teksten.