Variatie

Ik heb deze gehele weblog eens afgedrukt op papier omdat het makkelijker is om door een hoop papier te bladeren dan van pagina naar pagina te surfen. Wat me toch weer opviel is dat deze blog zo gevarieerd is als mijn voeding. Erg weinig gevarieerd dus. Het gaat over mezelf en autisme. Als ik andere weblogs lees zijn die vaak erg gevarieerd, handelend over vele verschillende onderwerpen. Ik zou het ook wel willen, maar toch blijf ik altijd doorbomen op dezelfde onderwerpen. Het is dat of niets, blijkbaar. Ook mijn bijdragen op Wikipedia zijn voor minstens tachtig procent over hetzelfde onderwerp, helemaal een ander onderwerp als op deze blog, maar ook een vast onderwerp. Variatie zit er blijkbaar niet echt in. Als ik dan al eens over wat anders schrijf, over een ex-Miss België bijvoorbeeld, heb ik achteraf de neiging om het te gaan deleten, want het hoort niet thuis in mijn blog, dat gevoel heb ik dan. Wanneer ik in het verleden dan toch eens een nieuw onderwerp bedacht, dan maakte ik een nieuwe weblog aan waardoor dat ook weer een één-thema verhaal werd. Ik heb het zelfs moeilijk om afbeelding op deze blog te plaatsen, hoort er voor mijn gevoel ook al niet bij, ook heb ik het af en toe wel eens geprobeerd.

Functioneel Contact

Ik was erg blij toen ik op latere leeftijd een autisme diagnose kreeg. Eindelijk antwoorden op vragen waar ik al mijn hele leven mee zat. Een beetje optimistisch dacht ik eerst dat zowat alles figuurlijk op zijn plaats viel, maar dat is natuurlijk niet zo.

Iets wat mij nog altijd bezig houdt is waarom ik van kindsaf nooit behoefte heb gehad aan sociaal contact. Het is er echt nooit geweest. In de DMS IV staat dat autisten geen interesse tonen om sociaal contact te hebben met leeftijdsgenoten, maar als ik in de praktijk kijk… Ik ben nu bijna tien jaar op het internet en wat me telkens weer opvalt is dat veel andere autisten klagen over eenzaamheid of over het feit dat ze geen relatie hebben. Ik heb echt de indruk dat veel autisten echt wel sociaal contact willen, maar dat het hen niet lukt, dat is wat anders dan het niet willen. Ook in de film Mozart en de Whale wordt dit aangehaald, net zoals in het boek “een gat in mijn hart”, dat over eenzaamheid gaat en geschreven werd door een persoon met autisme.

Ik vraag me dan af waar het vandaan komt, mijn gebrek aan behoefte voor sociaal contact. Het is altijd zo geweest. Hoort het eerder bij de persoonlijkheid dan het een gevolg zou zijn van autisme ? Het feit zelf dat het zo is vind ik niet erg, want ik ben nu eenmaal heel erg graag alleen. Wat me wel een beetje stoort  is dat het erg egocentrisch overkomt en ook zo wel is.

Toen ik de film ‘Snow Cake’ zag, maakte dat echt wel wat los. Ik lijk niet op het hoofdpersonage, ik heb geen mentale achterstand, maar er is wel een ding dat ik zo erg herkende. Het niet hebben van sociaal contact, maar het hebben van functioneel contact. Dat is het hebben van contact met mensen met een functionele reden, geen sociale. Dat is bijvoorbeeld een bezoek bij de dokter of psycholoog, maar ook gewoon met andere mensen, maar dus met een reden. Zij kunnen iets functioneels voor mij doen of ik voor hen. Maar contact zonder dat, dat is altijd moeilijk geweest. Natuurlijk kwam en komt het wel voor, maar erg weinig en ik hou het meestal ook nooit lang vol.

Soms kan functioneel contact na een tijd gaan lijken op sociaal contact, maar het moet toch altijd functioneel blijven. Puur sociaal contact loopt altijd gauw ten einde, omdat ik er geen talent voor heb en omdat ik er geen behoefte aan heb en bovendien dat ik vaak ook de energie er niet voor heb. Het niet kunnen inschatten van gepaste wederkerigheid is ook een probleem. Lang heb ik me daar zorgen over gemaakt, dat het niet wilde lukken en daardoor vooral bang was om asociaal gevonden te worden. Het is dan beter om geen “activiteit” na te streven waar het niet mee wil lukken, vooral omdat de behoefte er niet is maar uitsluitend de opportuniteit.

Wat me daar dus aan stoort is dat ik de indruk zou kunnen geven dat ik mensen alleen maar zou appreciëren wanneer ik ze nodig heb, zoals dus in de film ’snow cake’, waar het hoofdpersonage alleen maar de behoefte heeft om haar buurvrouw te zien wanneer die haar vuilzakken komt buiten zetten. Het is niet dat ik geen appriciatie zou hebben, maar hoe leg je dat uit aan iemand, dat je geen behoefte hebt voor sociaal contact nadat het functioneel contact ten einde is ? Ik apprecieer echt wel mensen, ook in mijn contacten met hen, maar het zal altijd een minimaal contact blijven.

Misschien, zwart-wit denker dat ik ben, heb ik gewoon behoefte om het een plaats te kunnen geven, ergens in de figuurlijke juiste schuif te classeren, alleen heb ik de juiste plaats nog niet gevonden. Ik krijg teveel tegenstrijdige en verwarrende signalen van anderen. Da’s natuurlijk mijn probleem, niet dat van hen.

Cijfers

Ik weet niet waar het vandaan komt en het is verder ook niet erg of zo, maar mijn fascinatie voor cijfers is eigenlijk toch wel merkwaardig. Ooit schreef ik 22 schriften vol met cijfers, beginnend bij 1 en eindigend bij ongeveer 95.000. Toen kwam de computer en had ik daar geen tijd meer voor.

Maar vaak maak ik nog klassementjes of rangschikkinkjes allerhande in een spreadsheet, druk die dan af op mijn printer en zeul die papieren dan een hele dag mee. Op het toilet of in de keuken, dan bestudeer ik het lijstje, vaak tot het papier helemaal versleten raakt.

Vaak zijn het triviale dingen, soms zelf uitgevonden, een lijstje van een virtuele voetbalcompetitie of een lijstje van alle Formule-1 winnaars gerangschikt per aantal overwinningen.

Echte cijfers zijn ook leuk natuurlijk. De voorbije maand was er een vijfdelige docu-reeks op de BBC over hoe de mens zich verspreid heeft over de wereld. Interessant.. en ook de cijfers. Volgens wat ze nu weten zijn de cijfers zo:

De mens, Afrika : 200.000 jaar geleden

Eerste aankomst in Azië : 70.000 jaar geleden

Eerste aankomst in Australië : 60.000 jaar geleden

Eerste aankomst in Europa : 40.000 jaar geleden

Eerste aankomst in Amerika : 17.000 jaar geleden

Eerste aankomst op de maan : 40 jaar geleden.

Ja, dat laatste heb ik zelf verzonnen, maar interessant toch. Geen lijstje om af te drukken wegens te kort en makkelijk te onthouden.

Volhouden

Nadat ik enkele maanden op Wikipedia bezig was geweest, was ik daar wat stilgevallen en dacht dat het weer voorbij was, een bezigheid minder en ik heb er al zo weinig. Maar gelukkig heb ik het weer kunnen opnemen. Soms moet ik de dingen wat meer tijd geven, dat is met veel zaken zo. Wikipedia mag dan niet van belang zijn, maar andere zaken zijn dat meer, zoals genoeg eten of het huishouden in orde houden enzovoort. Om dat beter te kunnen doen heeft dat soms ook wat tijd nodig, af en toe is er een terugval, maar als je het lang genoeg volhoudt gaan de dingen beter en beter, op den duur ook automatisch. De tijden van terugval worden minder problematisch en worden ook korter. Organisatorisch heb ik alles min of meer onder controle.

Mijn Geloof

Ik zeg altijd dat ik een atheïst ben, een persoon die niet gelooft, maar eigenlijk is dat niet waar. Het is niet omdat je niet in een God gelooft dat je ongelovig bent. Ik geloof wel degelijk, maar niet in een God. Ik geloof wel in de wetten van het heelal, wat niets met een God te maken heeft, maar alles met een mensbeeld en het functioneren erin in het heelal.

Geloven is iets waar je in gelooft, iets wat je concludeert zonder dat er rotsvaste bewijzen zijn, ziehier mijn eigen geloof.

Ik geloof dat bij het ontstaan van het heelal minstens vier dimensies zijn ontstaan, de hoogste, breedte en lengte maar ook de tijd. De tijd is hierin niet te onderscheiden van de eerste drie. Zoals de ruimte die één geheel vormt, zo ook de tijd. Het begin van de tijd, het nu, en het einde van de tijd vormen één geheel. Alleen beleven wij als drie-dimensionale wezens deze vierde dimensie maar moment per moment. Echter de tijd, verleden, heden en toekomst is één geheel.

Ligt de tijd dan vast en zijn wij totaal niet verantwoordelijk voor wat er gebeurd en voor onze daden ? Neen. De mens heeft iets meegekregen, een eigen wil. Mensen zijn in de mogelijkheid om de tijd te beïnvloeden, al is die beïnvloeding minimaal in een leven, in de geschiedenis van het universum kan een kleine invloed wel grote gevolgen hebben.

De mens houdt niet van veranderingen, nogal logisch omdat de tijdlijn volgen erg gemakkelijk is. Maar de mens kan tegen de tijdlijn ingaan, ze een klein beetje beïnvloeden, maar dat klein beetje in een klein mensenleven kan op interstailair gebied grote gevolgen hebben.

Het is altijd zo geweest dat er eerst een kleine groep tot een idee voor verandering kwam, die verandering kreeg gestalte en daarna volgde een grote groep. Een kleine ombuiging in de tijdlijn van weinigen kreeg gestalte en een grote groep volgde automatisch omdat dat de nieuwe tijdlijn was die het makkelijkst te volgen was.

De tijd bestaat, maar wij kunnen hem vorm geven, er tegen duwen dat hij veranderd. Het kost wel veel moeite om de kleinste verandering te bewerkstelligen. Eenmaal dat dat gebeurd is gaat het gemakkelijker.

Betekent dat dat de mens als individue geen verantwoordelijkheid draagt ? Ik denk het niet. Ik ben er van overtuigd dat de mens voor 99% niet verantwoordelijk is voor zijn daden, maar hij heeft 1% waar hij wel mee kan manouvreren en in de galactische geschiedenis kan die 1% een wereld van verschil maken. Een kleine bocht kan leiden tot een andere wereld.

Het is allemaal een beetje abstract misschien, maar mijn geloof zegt dat de mens het moeilijk heeft om verbeteringen en veranderingen door te voeren door de tijdlijn die al vastligt en zijn daaraan gekoppelde 99% van non-keuze, maar omdat hij mens is heeft hij de mogelijkheid gekregen om 1% te kiezen, ten goede of ten slechte en die 1% is meer waard dan die 99% van niet-keuze.

Met dit “geloof” heb ik de neiging om mensen te vergeven voor hun fouten, maar nooit te vergeten, want in de geschiedenis van het heelal met daarin een vastliggende tijd, de luxe om zomaar 1% elke dag te hebben om veranderingen te bepleiten is een ongelooflijke macht. De vraag is of wanneer de geschiedenis en het heelal ophoudt, we genoeg ons best zullen hebben gedaan. Elke generatie moet een stapje ten goede vooruit zetten. Wat vandaag als normaal wordt beschouwd is dat morgen niet meer, wat morgen als normaal wordt beschouwd is dat overmorgen misschien niet meer. Alles komt er op aan om de positieve beslissingen te nemen. Vandaag vinden we vlees eten heel normaal, misschien vinden we dat morgen niet meer, da’s een weg, of we gaan terug achteruit, dat kan ook.

Veranderingen zijn moeilijk, 1% bewegingsruimte lijkt weinig tegen die 99% van vastliggende tijd, maar eens je een kleine bocht hebt gemaakt kun je er een tweede maken. Weer 1%. Op lange termijn kunnen we de wereld een vorm geven, ten goede maar ook andersom.

Omdat ik besef dat “verandering” zo moeilijk is zal ik dat zelden mensen ten kwade nemen, alleen als het helemaal misgaat moet er een straf volgen, want 1% is genoeg om de mogelijkheid te hebben om af te zien van het allerslechtste. Daar geen compassie mee. Voor de rest proberen we allemaal wat aan te modderen, in goede en kwade dagen.