Geluk

Ik was een gelukkig kind. Ondanks de vele problemen, maar voor mij waren het geen problemen, ik wist niet beter, ik was gewoon mezelf. Ik werd dan wel veelal uitgesloten door klasgenoten en sommige leraars, maar dat was geen probleem. Ik heb nooit anders gekend en het niet moeten meedraaien in die sociale constructie was eerder een voordeel dan een nadeel. Ik was erg gelukkig op mezelf en verveelde me nooit.

Dat veranderde enigzinds vanaf ik volwassen werd. Dan verwachtte niet alleen anderen dat ik meer sociaal werd, ik verwachtte het ook van mezelf. Het heeft me nooit gelukkig gemaakt en achteraf gezien kon ik vanaf dan nooit mezelf meer zijn. Het zal in de pubertijd wel voor de meesten gelden, maar de meesten groeien er waarschijnlijk doorheen.

Ik heb tien jaar lang een psycholoog gezien, wat leidde tot mijn diagnose. De diagnose zelf was nodig, maar daarna heb ik de grootste fout gemaakt. Ik dacht van het allemaal wel te weten nu. Dat was waarschijnlijk ook zo maar waar ik me op miskeken heb is dat wanneer je de theorie kent, dat nog niet wil zeggen dat je dat kunt omzetten naar de praktijk. Eenvoudig gezegd, ik was (en ben) autistisch en wist nu precies ook hoe dat in elkaar zit, wat tot de conclusie leidde dat ik mijn “fouten” kende en er ook wat kon aan doen en vanaf dan meteen aan een “normaal” leven kon beginnen.

Niet lang na mijn diagnose zorgde ik voor promotie op het werk, dat kon ik nu wel aan en begon ook een relatie. Want nu ik wist wat er met me aan de hand was kon ik ook meteen alles overkomen. De relatie was sneller voorbij dan ze begonnen was en ook op het werk liep het mis.

Het gevolg was een depressie van drie jaar. Ik wilde er echt mee kappen zoals ze dat zeggen. Dan werd ik ziek, veel pijn, pijn die niet echt te beschrijven is en die niet door morfine te verlichten was. Er waren momenten dat ik dacht dat ik dood zou gaan. En net op dat moment sloeg alles om. Ik wilde weer leven en ik wilde weer mezelf zijn. Mezelf zijn in de echte betekenis, niet wat er van mij verwacht werd.

Enkele jaren later heb ik nog steeds pijn, maar ik heb daar mee leren leven. Ik heb vooral ook weer leren leven mezelf te zijn. Vandaag ben ik even gelukkig als in mijn jeugd, toen ik nog niets begreep. Nu begrijp ik veel meer maar heb alles (of toch veel) weer los kunnen laten. Ik observeer weer mensen, net zoals in mijn jeugd, zonder echt deel te nemen aan sociale toestanden. Ik voel me heel vaak gelukkig, een geluk dat voor veel mensen onbegrijpelijk is (zoals een vriend dat ooit beschreef), omdat ze mijn manier van leven niet kunnen voorstellen. Maar ik zou hun manier van leven dan weer niet kunnen voorstellen. Wanneer een mens aanvaard zoals hij is, is het geluk nabij, wanneer zijn naaste omgeving dat ook aanvaard, dan is het geluk compleet.