Mensen met hun empathie, ik heb nooit goed geweten wat ik er mee aan moest of hoe ik er moest op reageren en meestal deed ik dan ook niet, reageren. Niet wegens onwil maar omdat ik niet weet wat ik ermee moet.
Vaak gebeurde het dat mensen goed bedoeld of soms ook niet, hun empathie bovenhaalde om te reageren op me. Ze dachten dan signalen van me te hebben gezien die zij dachten te kunnen interpreteren. Maar vaak was wat ze dachten te observeren, niet wat er in mijn hoofd omging, maar projecteerden ze waarschijnlijk hun emoties naar mij. Ze denken dan dingen te herkennen bij mij die ze herkennen in zichzelf, vermoed ik.
Zo interpreteren ze dan mijn woorden, wanneer die helemaal niet zo bedoeld waren of dachten ze een expressie van lichaam of gezichtsuitdrukking te zien die zij dan denken te kunnen “lezen” maar waar er helemaal niets is.
Het is allemaal niet zo erg. Alleen weet ik niet wat ik ermee moet en alhoewel ik de situatie nu wel vaker herken en begrijp, was dat vroeger anders en was mijn enige reactie : geen. Ik denk dat ik dat nog vaak doe, wanneer er signalen van empathie komen dan voelt dat wel ongemakkelijk, omdat mensen ook niet te overtuigen zijn van hun ongelijk.
Er zijn twee soorten gebruik van empathie, de goed bedoelde en de slecht bedoelde.
De goed bedoelde is bijvoorbeeld wanneer iemand je probeert te troosten wanneer ze denken dat je signalen hebt gegeven dat hun doet denken dat je om iets getroost moet worden. Dan voel ik me wel een beetje schuldig omdat ik blijkbaar zelf slechte signalen heb afgegeven die deze empathische reactie bij mensen kunnen triggeren, terwijl er niets aan de hand is. Je kan dan gaan zeggen dat er niets is, maar je loopt de kans dat mensen het niet geloven en gaan denken dat je van hun de troost niet wil zodat ze zich misschien afgewezen voelen. Ik weet dat niet echt zeker, maar soms lijkt het er wel op.
De slecht bedoelde empathie is bijvoorbeeld wanneer iemand je probeert met woorden te kwetsen. Mensen gaan er dan van uit dat wat ze zeggen, jou zal kwetsen. Ik vermoed dat ze dat bij zichzelf zoeken, dingen die henzelf zouden kwetsen als anderen dat tegen hen zouden zeggen. Ik heb anders geen idee waar ze het vandaan halen. Ook dit kan ik nu zo nu en dan herkennen, maar vroeger vaak niet en dus reageerde ik er ook niet op, wat voor anderen vaak de aanleiding was om mij te zeggen dat ik mij niet moest laten doen. Laten doen van wat, vroeg ik me dan af ? Later herkende ik het wel af en toe en het gebeurde ook wel dat het hen lukte wanneer ik het begreep, maar vaak ook was het zo grappig. Ik merkte het al gauw dat domme mensen vaak anderen dom noemde en lelijke mensen anderen lelijk. Is het gewoon zelfprojectie allemaal ?
Het is psychologisch gezien allemaal wel interessant om daar eens een blogpost aan te wijden, maar verder kan ik er mij niet mee bezig houden. Ik ben altijd van goede wil bij mensen, maar als het types zijn die graag psychologische spelletjes spelen, die laat ik links liggen, ik heb het gewoon niet in mij om dat mee te spelen en ik zie daar geen plezier in.
Het enige beetje rare is, wanneer je weinig met empathie hebt, zowel positieve of negatieve, dan ben je wel een beetje een alien, of anders. Er zijn veel mensen die het goed bedoelen en er zijn een deel mensen die het minder goed voorhebben met anderen, maar ze hebben allemaal wel iets met empathie en bijhorende emoties, hoe verschillend soms ook.
Ik denk wel dat ik eigenlijk blij moet zijn dat ik niet de typische emphaat ben, wat niet wil zeggen dat het afwezig is, maar ik denk dat het anders is, anders geëvolueerd en gevormd, met minder emoties op dat gebied. Ik ben altijd meer een stoïcijn geweest, niet uit overtuiging, maar van geboorte. Ik denk dat de typische manier van empathie mij zou storen bij mezelf, het zou te sterk zijn waarschijnlijk. Het is waarschijnlijk logisch dat mensen die van geboorte meer in zichzelf gekeerd zijn en geen grote emotionele band met anderen hebben deze hoog-emotionele vorm van empathie niet ontwikkeld hebben. Misschien is het anders omdat het minder met emotie te maken heeft en meer met de rede, als sluit de emotie nooit uit, de balans is alleen anders.
Dit als tegenreactie; zeg maar: zie het ook een keer aan de andere kant. Wat ik bedoel, en ik heb het nog altijd verschrikkelijk moeilijk om erover te schrijven, laat staan te praten. Zowat 2 jaar geleden merkte ik op een bepaald moment dat Jasper mij nadeed, in gezichtsuitdrukkingen. hem daarmee geconfronteerd, en, ja het was waar. Waarom, hij wilde oefenen om sociaal vaardiger te zijn. Nu, wat er dan door je gaat, dat kan alleen een vrouw met autismegezinsleden weten zeker? Het is gekaderd met zijn gon-begeleidster.
De emotionele signalen van Jasper (h)erkennen ondertussen wel zijn vader en ikzelf, hoe gesloten hij ook mag zijn.
Hallo,
Ik heb mijn post en jou reactie drie keer herlezen om proberen te begrijpen wat je bedoelt omdat jou woorden “ik heb het nog altijd verschrikkelijk moeilijk om erover te schrijven, laat staan te praten” bij mij natuurlijk een figuurlijk belletje deden rinkelen dat er iets je dwars zit.
Je zegt : zie het ook een keer aan de andere kant. Nu vraag je wat, maar ik probeer
Ik ben natuurlijk niet jou zoon, elke autist is anders en misschien is hij wel intelligenter dan me. Wat hij alleszinds heeft is een voorsprong wanneer het aankomt op ontwikkeling, zijn “probleem” werd veel vroeger erkent. Dus ik hoop dat je zijn situatie nooit echt vergelijkt met de mijne.
Maar dan wat ik zelf geschreven heb. Het lijkt dat ik mensen met empathie naar mezelf afwijs en da’s gedeeltelijk waar maar niet helemaal. De typische taal van mensen met empathie is niet mijn taal. Daar gaat het om, taal en signalen. Die is anders bij mij en vermoedelijk bij veel en zoniet alle autisten.
Maar dat betekent niet dat waarover het gaat afwezig is. Als ik iemand graag zie, dan is dat ook echt, alleen zal ik dat niet op de typische manier tonen, niet door dingen te zeggen en amper door de gelaatsuitdrukkingen en lichaamstaal, alhoewel de mensen die mij echt kennen het vermoedelijk wel kunnen zien.
Ik heb in mijn leven ook heel veel geprobeerd om “normaal” menselijk gedrag te imiteren, maar dan val je door de mand. Je vind iemand aardig en je wil dat laten zien, want dat is de enige manier om dat te laten merken. Je gaat je dan toeleggen op zogenaamde uitdrukkingen maar omdat dat voor ons/mij onnatuurlijk is komt dat onnatuurlijk over en gelooft niemand je.
Het is een proces dat ik heb moeten doormaken naast zovele anderen. Maar de enige mogelijkheid is dat mensen bereid zijn om mensen met autisme te leren kennen op lange termijn. Dan na lange tijd kunnen ze tot je doordringen, zoals jij nu ook je zoon kan “lezen”. Het is niet anders.
Ik zie mijn vader erg graag, maar ik ben bijna zeker dat hij dat niet weet, ik kan het hier wel neerschrijven, maar ik kan het niet laten zien en ook niet zeggen. Of misschien weet hij het wel maar weet hij dat ik dat niet expliciet kan tonen en is hij tevreden met hoe het is, ik weet het niet. Maar mijn natuurlijke manier om iemand graag te zien is zonder signalen of woorden. Gewoon rustig zijn en tevreden zijn in de nabijheid van iemand is mijn sterkste signaal dat ik iemand mag. Helaas wordt dat meestal niet herkent.
Maar ik weet niet of ik het ooit langst de andere kant kan zien, zoals jij voorstelde. Ik ben niet ongelukkig maar het zou wel eens tof zijn om 1 dag die andere kant te beleven want ik zeg het eerlijk, ik heb eigenlijk geen idee hoever ik afsta van die “andere kant”. Soms lijkt die erg klein, soms erg groot.
Ik hoop dat je er wat aan had want ik ben nooit zeker hoe ik dingen moet interpreteren en vraag me vaak af of anderen dat wel zo gemakkelijk kunnen. Het was mijn antwoord waarvan ik dacht maar niet echt zeker wist waarover jij het had.
Ik heb zeer veel gehad aan je antwoord. Excuses dat het zo lang geduurd heeft om te antwoorden. (heeft gvd te maken met mijn kniepijn, ik kan echt niet altijd doen wat ik wil)
Alle “insight” om autisme te leren begrijpen is voor mij zeer welkom.
mvg
Greet
Je moet je nooit verplicht voelen om te antwoorden en ikzelf ondervind nog altijd veel hinder van de gevolgen van CRPS en heb gelukkig geen gezin waar ik voor moet zorgen. Ik begrijp dat pijn hebben een groot obstakel is voor dingen die je allemaal moet en wil doen.