Vandaag ben ik naar een begrafenis geweest, dat krijg je wanneer je ouder wordt. De generatie voor je laat het afweten. Het is een natuurwet dat oudere mensen verdwijnen, al zijn de omstandigheden altijd anders. Het is de tweede nonkel/tante dit jaar, de tweede uit zes. Ik ben niet snel ontroerd, maar ik was het vandaag, en wel om hierom.
De meeste mensen waren vooral beleefd en gereserveerd, maar ik heb ook voor de eerste keer kennis gemaakt met mijn ernstige ? twintig-jarige autistische nicht. Hoezo ernstig ? Ze wordt beschouwd als een ernstig autiste.
Terwijl anderen vooral met hun frustraties naar voren kwamen, kwam mijn “autistische” nicht spontaan naar me toe om hallo te zeggen en me een hand te geven, terwijl ze een ontwapende glimlach op haar gezicht had. Ik gaf haar een hand met geloof ik dezelfde glimlach. Zo zou het leven meer moeten zijn.
