Ik ben nu 42 jaar, tijd genoeg gehad me dunkt om te weten hoe de mensheid in elkaar zit. Ik weet het zo ongeveer ook wel, maar toch kan ik er – na al die tijd – niet van over, zoals ze dat zeggen.
Als kind had ik de mensheid opgedeeld in twee delen. Aan de ene kant had je kinderen, die voor mij onvoorspelbaar waren en die – als ze er de kans toe zagen – je een klap uitdeelde. Aan de andere kant had je volwassenen, die waren wel voorspelbaar. Ze waren volwassen, in mijn kinderlijk brein waren ze altijd correct en verstandig. Dat was natuurlijk niet zo, maar om een of andere reden maakte ik die tweedeling.
Het was wel een hele shock toen ik wat ouder werd, toen ik vernam van het bestaan van oorlogen, en van de holocaust. Ik begreep het niet. Maar toen maakte ik mezelf wijs dat dat iets van heel lang geleden moest geweest zijn. Volwassenen waren toen misschien nog niet zo slim, dacht ik. Maar nu kan dat toch niet meer gebeuren.
Intussen is het toch weer gebeurd, in ex-Joegoslavië en in Rwanda. Maar ik kan er nog steeds niet van over. Dat zijn dan ver-van-mijn-bed gebeurtenissen. Maar ook dichterbij – de politieke crisis bevoorbeeld. Ik begrijp nu erg goed wat er allemaal gebeurd, maar nog steeds is er dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt : Dat kan toch echt niet ?
Mensen zijn veel te emotioneel, té emotioneel voor hun eigen goed. Als je naar de politiek kijkt, gaat het meestal niet om de nuchtere feiten, maar over emotionele dingen. Rancune, nijd en haat, elkaar niets gunnen, elkaar het leven zuur maken. Politici spreken vaak over het “onderbuik gevoel”, iets dat ze toeschrijven aan extreme partijen. Maar zijn ze dan echt zo blind dat ze niet zien dat ze geen haar beter zijn ?
Het is iets waar ik al jaren van overtuigd ben. De meeste mensen zijn te emotioneel. Ik had lang de idee dat mensen die iets te zeggen hebben ook de intelligentste mensen zijn en dat die mensen hun emoties toch wat beter onder controle hebben. Maar da’s misschien een van de grootste illusies die ik ooit gehad heb in mijn leven, want zoals politici, zijn vaak ook bazen helemaal niet zo emotioneel intelligent. Uit eigen ervaringen heb ik gezien dat bazen rancuneus kunnen zijn, sommige van hun werkvolk achteruit stellen en hun afkeer van sommige mensen niet kunnen verbergen.
Het blijft een van mijn grootste teleurstellingen, dat mensen aan de top – die vaak ook van zichzelf beweren dat ze “goed zijn in wat ze doen”, vaak helemaal zo geen “topmensen” zijn.
Natuurlijk is het niet altijd zo, er zijn echt ook wel mensen die minder emotioneel reageren en als ze dan al met negatieve emoties zitten, die voor zich kunnen houden. Probleem is vind ik, dat ook heel wat mensen zo teleurgesteld raken in de mensheid, dat ze zelf zuur en bitter worden. Dan gaan ze net doen wat ze de andere mensen verwijten.
Ik hoop dat het mij nooit overkomt. Ik besef ook wel dat er veel mensen zijn met een absoluut negatieve ingesteldheid, en net die mensen horen we dan nog het meest ook. Maar ik houd me voor dat er voor elke negatieveling, er 5 positievelingen rondlopen. Daar hoor je zelden van, die komen niet zo vaak op de televisie en die hebben niet zo’n grote mond, maar ze zijn er wel. Die gedachte houdt alles overeind en al heb ik mezelf nooit beschouwd als behorende tot de mensheid, ik ben geen mensenhater en zal het hopelijk ook nooit worden.
