Signalen Blindheid – Stage One – Wablief ?
Je bent een kind en je hebt geen idee. Soms word je wel eens geprezen omdat je toch zo’n eerlijk kind bent, maar vaak ook verguisd, omdat je “ongepaste” dingen zegt. Misschien was ik wel een figuurlijke olifant in een sociale porcelijnenwinkel. Je vangt wel dingen op, maar begrijpt ze niet. Kinderen die niet van je moeten hebben, kleuterleidsters en later leraressen die niet altijd bepaald dol op je zijn en dat heeft zelfs niet erg veel trauma opgeleverd, want zelfs dat besef kwam maar later. Ik begreep wel vaag – af en toe – dat er iets aan de hand was, maar zo vaag dat ik er niet mee bezig was. En als er problemen waren, dan kon dat niet aan mij liggen. Die gedachte kwam zelfs niet in me op.
Signalen Blindheid – Stage Two – Detectie
Maar na jaren begint het je toch te dagen. Problemen die mensen maken zouden ook wel eens door jou gedrag kunnen veroorzaakt worden. Maar het is toch allemaal vaag. Vaag omdat je slecht bent in het “oppikken van signalen”. Maar je begint er op te letten en na een tijdje maakt het je zelfs af en toe paranoia. Je gaat dingen opmerken, maar je kunt ze niet echt goed interpreteren. Als iemand ziedend van woede is, ja dan, dan is het wel duidelijk, maar als iemand aan het mokken is… is ie dan kwaad om iets dat je gezegd zou hebben, en wat dan ? Of is ie gewoon slecht geluimd en heeft het helemaal niets met jou te maken ? Veel verwarring, veel gedachtes en de slechtste eerst.
Signalen Blindheid – Stage Three – Actie !
Je besluit – elke keer er zo’n situatie voordoet – je pikt een signaal op of denkt er een op te pikken – het te vragen. “Is er iets ?” “Heb ik iets verkeerd gezegd ?” Al zou je begot niet weten wat. Het antwoord was dan vaak “Nee”… Goed ! Opgelucht…. Of toch niet. Na een tijdje had ik begrepen dat mensen, die nukkig zijn, dat meestal niet willen toegeven. Dan hoor je een hele lange tijd later dat er toch iets aan de hand was. Alsof ze verwachten dat jij het allemaal maar moet weten, wat je eventueel verkeerd hebt gezegd of gedaan en dat je ook nog moet kunnen opmerken dat er hen iets scheelt. “Is er iets” … “Nee”… Dan ga je proberen te horen naar de toonhoogte van die “nee”, de gelaatsuitdrukking proberen te lezen. Wegens signalen blindheid vaak niet echt te doen, dus trek je maar de conclusie die in jou het meest voor de hand ligt.. Die is kwaad, maar waarom ? Zo maak je jezelf compleet gek af en toe. Je geeft toch ook geen normale krant om te lezen aan een visueel blinde ?
Signalen Blindheid – Stage Four – Is dat duidelijk ?
Ondertussen wordt je oud en beslis je toch maar om met zo min mogelijk van die vage signalen rekening te houden. Het is anders geen leven. Je gaat ondertussen zelf erg duidelijke taal uitsturen en meldt zo nu en dan dat wanneer iemand een probleem met je heeft, daar heel duidelijk over moet zijn en dat jij niet bereid bent om een spelletje “Wat is nu het probleem ?” te spelen, waarbij jij maar moet gokken wat het eventueel zou moeten zijn, wat eventueel jou aandeel is en wat jou actie zou moeten zijn om het weer goed te maken. Mensen die signalen blind zijn kunnen dat spel niet meespelen, dus alles op tafel en anders geen gezeur.
Signalen Blindheid – Stage Five – Ermee om gaan.
Hoe ga je er mee om ? Daar zal vermoed ik veel verschil zijn tussen mensen, dat hangt af van je karakter. Omdat ik van nature niet veel nood heb aan veel sociaal contact en ik ook niet graag veel gedonder om mijn kop heb, ga ik teveel sociaal contact vermijden. Ik ben ook kieskeurig wanneer het op mensen aankomt. Ik hoef niet bij iedereen geliefd te zijn en ik hoef ook niet overal bij te horen. Mijn innerlijke rust is belangrijker dan sociale contacten en degene die ik heb, zijn van die aard dat de wetenschap van mijn signalen blindheid en daardoor een “recht-door-zee” attitude algemeen bekend is. Geen stress daar. Voor de rest ben ik voorzichtig, maar ook niet overdreven. Ik blijf zeggen wat ik te zeggen heb, maar neem daar meestal mijn tijd en bedenktijd voor. Elke signalen blinde zal wel zijn of haar eigen taktiek hebben, dat moet wel, anders is het niet echt leefbaar. Ik heb maar weinig problemen meer op dat gebied, maar tegelijk ook erg weinig sociaal contact nu. Dat zou allemaal weer kunnen veranderen wanneer er weer meer sociaal contact zou zijn. (Verder nog, het is geen raad of zo, alleen een verhaal en mijn oplossing die voor vele anderen geen ideale is, verre van waarschijnlijk.)
