Vijf Woorden

Naar aanleiding van Martijn’s Vijf Woorden post, doe ik hetzelfde.

Mijn eerste woord is “weg”, voornamelijk figuurlijk bedoeld, zoals in levensweg of levenspad. Het is iets waar ik altijd veel over na heb nagedacht en gefilosofeerd. Ik vind het belangrijk om af en toe na te denken met de vraag waar ik mee bezig ben en wat het allemaal betekent.

Het tweede woord is “Science Fiction”, vooral Star Trek, om de filosofie en om de metaforen. Bij uitbereiding natuurlijk ook alle andere science fiction en recent heb ik zelfs een aanleunend genre weten te appreciëren met fantasy, meer bepaald Xena. Verder interesseert mij alles daarrond zoals het heelal, de ruimtevaart, robots, androids en artificiele intelligentie. Het is ook mijn langstlopende interesse, intussen al meer dan 30 jaar en ik doe daar vast nog eens 30 jaar bij met een beetje geluk.

Het derde woord is “lijstjes”, maar het woord kan evengoed getallen, grafieken, klassementen en aanverwanten zijn. Ik heb er verder geen verklaring voor, maar al van jongsaf heb ik mij met die dingen beziggehouden. Zo heb ik dus nu mijn grafieken blog en vaak schuim ik Wikipedia af naar lijstjes over dingen die mij zouden kunnen interesseren.

Het vierde woord is “verwondering”, iets wat ik nog steeds intens kan zijn. Verwonderd zijn over mooie dingen, kleuren, een geniale ingeving van iemand, een mooi verhaal. Verwondering is een van de mooiste dingen dat bestaat. Zo neem ik dingen die vanzelfsprekend lijken vaak als niet zo vanzelfsprekend. Mijn verwondering blijft soms ook aanhouden, ik ben nog steeds verwonderd dat er tegenwoordig computers bestaan en internet, iets waar ik niet mee opgegroeid ben en in mijn jeugd geen idee had dat dat allemaal zou komen…

Het vijfde woord is, net als bij Martijn, “computer”, de laatste jaren een belangrijk stukje technologie geworden voor heel wat mensen, dat hoeft verder geen betoog. Dat het voor mij ook een stukje magie is en blijft had je waarschijnlijk al begrepen uit het stukje ‘verwondering’ hierboven.

Uitsluiting

Ik dacht dat ik zowat de enige was – of beter – ik dacht dat ik zowat de enige was die het zo erg had. Maar dat blijkt bij nader inzien toch niet zo te zijn. Ik merk dat heel wat autisten uitgesloten worden, niet in de eerste plaats door anderen, maar door zichzelf.

Dat is namelijk wat ik zelf altijd gedaan heb – mezelf uitgesloten van alles en nog wat – in mijn kinderjaren vooral ook omdat ik gewoon niet geïnteresseerd was in sociale contacten. Echter wanneer ik ouder werd, werd die interesse wel meer aangewekt. Maar als het eventjes te moeilijk werd, dan was ik weg en daarbij sloot ik keer op keer mezelf uit.

Er staan wel een aantal verschillende dingen in de “autisme” classificatie, maar één springt er toch uit dat vooral vaak ontkent wordt, maar voor velen toch een waarheid is : (2) er niet in slagen met leeftijdgenoten tot bij het ontwikkelingsniveau passende relaties te komen.

Het is niet voor iedereen hetzelfde, maar voor mij zijn devolgende dingen redenen waarom ik mijzelf uitsluit van sociale contacten en gebeurtenissen :

• Moeite hebben om interesse te tonen in iemands anders interesse.
• Moeite hebben met met conflicten, die altijd een mogelijkheid zijn.
• Moeite hebben met kritiek.
• Moeite hebben met de negativiteit van anderen.
• Moeite hebben met de tactloosheid of onbeschoftheid van anderen.
• Moeite bebben met de opdringerigheid van anderen.
• Moeite hebben om te begrijpen wat anderen soms bedoelen.
• Moeite hebben met het lawaai dat sommige mensen maken.
• Moeite hebben om lichaamstaal te lezen.
• Moeite hebben om een gepaste houding aan te nemen.
• Moeite hebben met wederkerigheid.
• Moeite hebben om het vol te houden.

Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar dat alles hoort er ook bij. Gelukkig sommige dingen niet altijd, maar het is een deel van het sociale gebeuren, een sociaal gebeuren dat erg complex is. Daarom maak ik vaak de afweging om mezelf uit te sluiten.

Maar dat beslis ik dus zelf, ik kan daar niemand anders de schuld voor geven, want sociaal contact is altijd erg complex en dat is voor iedereen hetzelfde. Alleen kan ik het gewoon niet (meer) opbrengen om het toch te proberen. Daarvoor heb ik niet genoeg interesse en energie.

Zo komt het dus dat ik al een jaar of 5 geen sociale contacten meer heb, buiten de contacten die ik langs het internet heb. Maar ik merk ook daar dat het moeilijker en moeilijker wordt. Misschien betert het ooit wel eens, maar de laatste tijd gaat het echt niet meer. Daarom sluit ik mezelf af en hou me nu bezig met dingen waar vooral geen andere mensen aan te pas komen. Het is niet anders.

Een Aangenaam Geluid

Vaak geniet ik van volledige stilte, als die er is, maar soms vind ik sommige geluiden ook erg aangenaam. De vraag is of er een ander geluid bestaat dan aangenaam geluid, want al de rest is gewoon lawaai, zoals het woordenboek zegt, lawaai is een onaangenaam geluid.

Wat geluid is en wat lawaai zal wel van persoon tot persoon verschillen, al zullen de ergste vormen zoals een opstijgend vliegtuig wel door iedereen als lawaai beschouwd worden, maar persoonlijk is mijn tolerantie t.o.v. geluid erg laag. Het heeft niet alleen met decibels te maken maar ook met wat soort van geluid.

Zo is er muziek waar ik graag naar luister met periodes, maar mijn repetitief luistergedrag (uren luisteren naar één en hetzelde lied) zou wel eens een gevolg kunnen zijn van mijn intolerantie naar geluid toe.

Maar naast muziek zijn er nog andere geluiden die ik kan appreciëren. Dan gaat het om geluid die als rustgevend bestempeld kan worden. Ik heb een tijd geleden een aantal CD’tjes gekocht met van die rustgevende muziek/geluid , maar dat was niet echt mijn ding, of misschien heb ik niet de juiste CD’s gekocht, dat kan ook natuurlijk.

Een geluid dat ik erg kon appreciëren was toen ik nog thuis woonde en de buurvrouw de voortuin, die hoofdzakelijk uit steen bestond, aan het schuren was. Dat geluid van een schurende borstel op de stenen was erg aangenaam om naar te luisteren.

Een klassieker is uiteraard het geluid van de regen. Dat kan erg onaangenaam zijn, wanneer het hard tegen de ramen klettert. Maar wanneer het zacht regent en de regen verticaal uit de lucht valt, dan is dat doorgaans een erg aangenaam geluid. Daarbij komt nog dat alles dan anders en beter begint te ruiken en dat het licht niet zo fel schijnt, maakt dat dat een aangename ervaring is, als je de tijd hebt om erbij te gaan zitten en het allemaal in je op te nemen.

Volgend filmpje heb ik een tijd geleden gemaakt, het is natuurlijk namaak en niet het echte ding, maar het geluid komt wel dichtbij de perfectie.