De Nieuwe Tijd

Nee, verwacht hier geen hoogstaande gedachten over de nieuwe tijd – waar we ons allemaal aan moeten aanpassen – zo wordt gezegd. Deze post is niet meer of niet minder dan een “ouderwetse” rant van een “ouder” wordende man, die ziet dat vooruitgang niet altijd beter is.

Als klein kind keek ik vaak naar de televisie. Wij thuis hadden een zwart-wit toestel en alhoewel er al heel wat mensen een kleurentelevisie hadden midden de jaren ‘70, maakte mij het niet uit. Ik was niet anders gewoon. Ik keek naar van alles, helemaal in grijswaarden en dat was goed zo. Alleen Pipi Langkous mocht ik niet zien, want volgens mijn moeder was dat voor meisjes.

Toen ik 12 was, kochten mijn ouders een kleurentelevisie. Dat was mooi, er waren kleuren, mooie kleuren, maar voor de rest bleef televisie kijken toch een beetje hetzelfde. De verwondering van aliens en robots te zien wanneer ik bijvoorbeeld naar Space 1999 keek, of naar Logan’s Run. Ook Avro’s Top Pop stond wekelijks op het programma.

Maar toen ik 18 was kwam de grote vooruitgang. Mijn vader kocht zijn eerste video, een joekel van een toestel en met die videorecorder kwamen er ook videotheken. Je kon films gaan huren, dus kijken wanneer je wil en wat je wil. Bovendien had die technologie het voordeel dat je televisie programma’s kon opnemen en bijhouden om later te herbekijken.

Dat waren nog eens tijden, maar in de tegenwoordige tijd wil men ons laten geloven dat alles nog beter wordt, helaas, het is echt niet waar. Toch zeker niet op televisioneel gebied en ik wil het dan nog niet over de kwaliteit van de programma’s zelf hebben.

Een stuk of 3 – 4 jaar geleden startte men met digitale televisie. Voor mij hoefde dat niet zo nodig, maar met de start verdwenen er bij Telenet 8 reguliere zenders van de analoge kabel. Voordien was Eurosport er ook al afgehaald, dus het was toch een hele aderlating wanneer je niet overschakelde op digitale televisie.

Dus ik dacht toen, waarom niet, die jongens van Telenet zeggen dat het niet meer abonnementsgeld zal kosten, alleen moet je je digibox eenmalig betalen en de aansluitkosten. Ik dacht toen, laat maar komen, ik ben voor de vooruitgang, ik ben voor de nieuwe tijd. Maar ik besefte niet dat het achteruitgang zou zijn.

Toen alles aangesloten was en ik “digitaal” keek met mijn “digibox” bleek dat ik met de videorecorder geen programma’s meer kon opnemen wanneer ik naar een andere zender aan het kijken was. Erger nog, als ik van huis was, kon ik ook mijn video niet meer instellen omdat de digibox aan moet staan wanneer je iets wil opnemen. Je kan dat dan wel doen, maar dan kan je alvast niet van verschillende zenders opnemen.

Daarna kwam de digirecorder uit – iets wat ik al niet meer moest hebben – je kan er mee opnemen, maar niet rechtstreeks op een lege DVD en hij moet ook aan blijven staan als je iets wil opnemen als je van huis bent. Van een achteruitgang gesproken !

Goed, ik heb het bij mijn digibox gehouden, €125 aan aankoopprijs om “digitaal” te kunnen kijken. Daar zou ik nog enigszins mee kunnen leven, ware het niet dat er steeds problemen mee geweest zijn. Na een goed jaar gaf hij helemaal de geest en van Telenet zijn ze hem gratis komen vervangen. Nu anderhalf jaar later is hij weer helemaal stuk en Telenet laat me weten dat de garantieperiode voorbij is.

Ik kreeg een adres waar ik hem – op eigen kosten – kan laten maken en dat was het dan. Ik weet niet of ik dat wel wil. Waarom moet ik meegaan in de achteruitgang ?

Onverlangen

Ik weet het wel, een mens gaat zich vaak snel als een buitenbeentje beschouwen, maar ik weet wel zeker wanneer het aankomt op verlangen, dat ik een buitenbeentje ben. Verlangen, of eerder het gebrek eraan, dat is een deel van wat ik ben.

Ik heb er geen behoefte aan om veel geld te hebben, geen behoefte om macht uit te oefenen, geen verlangen naar status en op te klimmen op de maatschappelijke ladder en vooral, ik heb geen verlangen naar liefde.

Het is een levenswijze die fundamenteel ingaat tegen de algemene gedachten in de maatschappij, om verlangen te hebben en die dan ook proberen waar te maken en vele mensen zouden zich waarschijnlijk ongelukkig voelen zonder – af en toe – ergens naar te verlangen.

Onverlangen is altijd een deel van mezelf geweest, wat echter niet wil zeggen dat verlangen nooit aanwezig is geweest, op een bescheiden wijze. Maar op momenten dat het zich aandiende, heb ik die opkomende verlangens meestal in de kiem gesmoord, omdat ik vond dat het zo beter was, want de enkele keren dat ik eraan toegaf, waren de gevolgen negatief.

Een leven zonder verlangen zal voor de meeste mensen heel raar lijken, maar het heeft ook grote voordelen. Er is dan geen liefde, maar ook geen haat, geen jaloezie, geen hebzucht en ga zo maar door. Ik leef vandaag en dat is alles wat belangrijk is, wat er morgen gebeurt, dat zien we dan wel, maar ik ga de nacht in zonder enig verwachtingspatroon.

En ik weet het wel, de toevallige lezer zal misschien denken : Je maakt jezelf gewoon wat wijs. Maar dat is niet zo. Ik ben echt tevreden met een rustige dag en een kop koffie, maar verdere verwachtingen heb ik niet en ik verlang ook niet naar meer. Het enige wat ik niet zeker weet is dat een bepaald verlangen naar iets nooit of te nimmer meer de kop op zal steken, maar zoals ik mezelf toch heb leren kennen, zal ik dat weer de kop indrukken, omdat ik weet dat weinig mij gelukkiger maakt dan meer.

Een Autistische Levensstijl ?

Over autisme bestaan er veel clichés en volgende is er ééntje die vele malen gezegd is : Autistische kinderen zijn eerder geïnteresserd of gefacineerd in voorwerpen dan in mensen. Of dat nu helemaal waar is of niet, dat laat ik in het midden, maar het bracht mij tot de vraag van de dag : Hebben niet-autisten zich een autistische levensstijl eigen gemaakt ?

Daar bedoel ik niet meteen mee dat ze ook autistisch zijn geworden, maar wel, dat hun levensstijl vaak autistische trekjes krijgt. Het is niet meer belangrijk om interessante gesprekken en contacten te hebben voor vele mensen, om er bij te horen moet je tegenwoordig alleen nog maar geïnteresseerd zijn in voorwerpen zoals het hebben van een i-pod, een blackberry, een i-phone en andere moderne voorwerpen.

Daar wordt dan met gecommuniceerd, waar ik vaak zie dat mensen in een groep aan het bellen of sms-sen zijn in plaats van gewoon te praten met de persoon met wie ze in de nabijheid zijn. Diepgaande en leuke gesprekken worden dan moeilijk omdat er steeds onderbrekingen zijn als weer eens iemands GSM afgaat.

Die nieuwe toestellen zijn vaak er op gericht om te communiceren, maar je kan je afvragen op het zenden van SMS-jes wel echt communiceren is. Hw R U? lijkt mij meer een wiskundige formule dan een oprechte vraag of het goed met je gaat.

Autisten, die vaak toch nood hebben aan menselijk contact, maar er geen talent voor hebben, moeten die nu vaststellen dat hun pogingen om menselijk contact te zoeken tegenwoordig alleen maar moeilijker zijn geworden, omdat normaal menselijk contact de norm niet meer is ?

Misschien moeten we hen – de niet-autisten – dat maar eens vertellen, dat een autistische levensstijl, wanneer het aankomt op het gebrek aan diepmenselijke contacten, ons nooit echt gelukkig hebben gemaakt en dat velen onder ons er naar streven om meer menselijk contact te hebben. Het zou misschien niet slecht zijn dat niet-autisten weer wat minder interesse in voorwerpen hebben en de i-phone laten voor wat hij is.

Waarschijnlijk is deze post een beetje overdreven, maar toch, vroeger kwamen de mensen veel meer bij elkaar, nu wordt er vooral veel gecommuniceerd met de moderne communicatie middelen, wat echt nooit tot diepgaande gesprekken kan leiden en tot diepgaande vriendschappen.

De Leegte

Misschien klinkt het op het eerste zicht negatief, de leegte, maar ik heb daar soms echt behoefte aan. Ik bedoel daarmee, heb hebben van een – figuurlijk uiteraard – leeg hoofd.

Sommige dagen lukt me dat en dan moet ik er ook niets speciaals voor doen. Dan heb ik er zelfs geen behoefte aan om een leeg hoofd te hebben, dan is de toestand gewoon wat ze is, een periode van weinig diepe gedachten.

Maar dan zijn er vaak periodes met teveel gedachten. Gedachten die elkaar snel opvolgen tot het allemaal teveel wordt. Dan is het chaos in mijn hoofd en maken de overvloed aan gedachten me gek. Nu ja, gek is misschien wat overdreven geformuleerd.

Dan wil ik stoppen met denken, stoppen met het hebben van een stroom van gedachten, dan wil ik rust, complete rust. Dan is het tijd om het bedje op te zoeken, in de hoop dat er geslapen kan worden, dat de gedachtenstroom ophoudt.

Denken is goed, intensief denken ook, maar zoals het met alles wel is, het moet gebeuren met mate. Misschien is dit na alle gedachten van deze dag, de vraag van deze dag : Kan je ook verslaafd worden aan intensief denken ? Ik denk dat dat zo wel eens zou kunnen zijn. Tijd om af te kicken dan.

Humor

Een poosje geleden maakte een (niet-autistische) online vriendin me de opmerking dat autistische mensen zo vaak bloedserieus zijn en daar had ik niet van terug. Ik maak mij daar zeker schuldig aan, al is het woord schuld niet letterlijk te nemen.

Ik heb mij al een tijd zitten afvragen waarom dat is, want ik weet dat ik vaak serieus ben, vaak veel te serieus, maar ik weet ook dat ik veel gevoel voor humor in mij heb, waarom dan die paradox ?

Ik vermoed dat één van de redenen zou kunnen zijn is dat ik een gebrek heb aan flexibiliteit. Humor wordt meestal in hevige kortstondige momenten beleefd, waar omschakelen van serieus zijn, naar humor en dan weer snel weer naar de dingen van alle dag omschakelen, daar heb je een zekere vorm van flexibiliteit voor nodig.

Ik weet gewoon dat de meeste autisten een vorm van humor in zich hebben, maar het komt er vaak niet uit. Ik merk het ook aan de blogs die geschreven worden door autisten. Vaak zijn het thema blogs waar maar zelden van het thema afgeweken wordt. Zo ben ik wat selectiever geworden in het lezen van de zogenaamde advocacy blogs omdat de toon daar toch altijd heel serieus is en een mens wil toch af en toe ook wat lichtere en leuke dingen lezen. Het is trouwens verder geen kritiek naar die bloggers toe, alleen maakt het dat de toon van die blogs vaak zwaarmoedig overkomen, zonder dat er voldoende postjes tussen staan waar ook eens mee gelachen kan worden.

Maar de pot verwijt de ketel natuurlijk. Ook ik ben veel te vaak veel te serieus, al doe ik af en toe wel mijn best om er iets luchtigs tussen te gooien, al kan ik mij voorstellen dat de toevallige lezer denkt : waar dan ?

Gevoel voor humor is ook altijd erg persoonlijk en de mijne is ook een beetje onconventioneel. Zo had ik op mijn werk eens voor dat iemand mij een mop probeerde te vertellen. Nu, vertel nooit een conventionele mop aan mij want ofwel begrijp ik ze niet ofwel is er veel kans dat ik ze gewoon flauw vind.

Dus die persoon vertelt mij een mop en wanneer de mop verteld was zag ik er niet meteen de humor van in. De persoon was duidelijk geïrriteerd door mijn koele reactie en na enkele seconden zegt hij mij in het plat Antwerps : Gij zijt eigenlijk ook ne zuren bol hé…

Daarop schoot ik hard in de lach, de mop was niet grappig, maar de irritatie van die persoon, tesamen met zijn koddig zinnetje brachten mij aan het lachen, waarop hij ook begon te lachen. Het zijn vaak de toevallige situaties die het grappigst kunnen zijn, da’s mijn gevoel voor humor. Zo maak ik trouwens mensen ook aan het lachen, door dingen te zeggen of doen die niet bedoeld waren om te lachen, maar het verrassingseffect maakt het grappig. Je zal mij dan ook nooit een mop horen vertellen, want grappig zijn met voorbedachte rade werkt niet voor mij.

Wat ook een rol speelt is dat het gevoel aan de binnenkant niet correspondeerd met de signalen aan de buitenkant bij vele autisten. Zo heb ik eens een autiste horen verklaren, ik gebruik nooit emicons op het internet want in het echte leven heb ik die gelaatsuitdrukkingen ook niet. Maar daar ben ik het niet mee eens. Al heb je vaak niet die gelaatsuitdrukkingen in het echte leven, wat telt is wat je voelt vanbinnen en daar vind ik smilies nu net zo handig voor. Mijn binnenkant kan lachen, mijn buitenkant niet, maar op het internet kan ik met gebruik van smilies toch laten merken wanneer ik iets grappigs vind