Ironie

Ik denk wel dat ironie voor hetvolgende het goede woord is. Er wordt gezegd – en waarschijnlijk terecht – dat mensen met autisme denken in zwart-wit. Dan is het ironisch toch welk beeld de meeste niet-autisten van autisten hebben. Dat dat beeld zwart-wit en dus ongenuaceerd is, is alleen maar een understatement.

Wanneer je het de mensen zou vragen wat ze zoal weten over autisme zal het antwoord erg beantwoorden aan wat ze in de film Rainman hebben gezien. Maar Kim Peek naar waar het verhaal van Rainman is opgehangen, is niet alleen autistisch, maar heeft ook iets wat het savant syndroom wordt genoemd.

Er zijn naar schatting 40 miljoen autisten, hoe logisch is het dan dat het beeld van al deze mensen gelijklopend zou zijn met het beeld van één man, die als meest zichtbaar gedrag zijn savant kwaliteiten tentoon spreid ?

Toegegeven, daar is de laatste jaren al wat verbetering ingekomen, maar met het publiceren van meer genuanceerde standpunten over autisme door wetenschappers, filmmakers, schrijvers en mensen met autisme zelf, is er ook een stroom van nieuwe ongenuanceerde informatie op gang gekomen.

Daarom is het nodig dat ook nu wat bewustwording gecreëerd wordt, dat vele zaken die over autisme verschijnen vaak eerder een hypothese zijn, maar niet noodzakelijk een verhaal dat te nemen of te laten is.

Wachtzaal

Als je ziek wordt beland je meestal in een wachtzaal. De wachtzaal van de dokter of ziekenhuis waar je je beurt afwacht tot je geholpen wordt.

Als je zoals ik een langdurige ziekte hebt, beland je eigenlijk ook in een figuurlijke wachtzaal. Je leven veranderd en vaak kan je de dingen niet meer doen die je voorheen als vanzelfsprekend vond.

Zoals je hoopt in de wachtzaal van de dokter, dat je snel aan de beurt zult zijn, zo ben je ook ongeduldig om uit die figuurlijke wachtzaal te komen. Maar je moet toch leren geduld te hebben en je zou kunnen stellen, zoals elke persoon die voor je was in de wachtzaal en binnen mag bij de dokter, jou beurt dichter bij komt. Zo moet ik het ook zien in de figuurlijke wachtzaal. Elke stap vooruit dat ik maak is als een wachtende minder voor mij.

Inzichten

Het is eigenlijk geen goed moment om een weblog te starten en wel hierom. De laatste 10 jaar heb ik veel geschreven en gecommuniceerd. Reden was dat ik op zoek was naar antwoorden op vragen die mij bezig hielden. Echter ik heb het gevoel dat ik nu aan het einde van dat verhaal ben en de behoefte om nog veel te schrijven is grotendeels weg.

Echte antwoorden heb ik niet gevonden, maar ik heb wel iets anders gevonden, namelijk een groter of rijker inzicht in de dingen die me bezighielden. Het is figuurlijk een lange weg geweest. Het waarom op de vraag waarom ik zo anders ben ten opzichte van anderen heeft wel een antwoord gekregen in de vorm van een autisme diagnose. Maar dat dat alle vragen heeft beantwoord is niet waar, iets wat ik dacht dat dat wel zo zou zijn. Maar het heeft ontegensprekelijk wel geholpen om een beter inzicht in mijn eigen situatie te verkrijgen.

Maar dat verhaal komt nu tot een einde. De laatste maanden ben ik minder en minder gaan communiceren en eerst wist ik niet goed hoe dat kwam. Maar nu heb ik intussen begrepen dat ik terug op het niveau kom waar ik altijd ben geweest in de quantiteit van mijn communicatie. De laatste 10 jaren waren uitzonderlijk omdat het een noodzaak was, nu valt de behoefte weer weg en val ik terug op het niveau van vroeger.

Echter, ik heb ook geleerd dat communicatie waardevol kan zijn en alhoewel ik eerder de vorm kies van te communiceren in monoloog vorm, vaak kwam daar toch een vervolg op in de vorm van waardevol dialoog.

Daarom dat ik deze weblog een kans wil geven. Het zal maar met periodes zijn dat ik in staat zal zijn om te schrijven, maar niets moet en alles mag. Ik ga mij ook geen onderwerpen opleggen of anders, ook geen onderwerpen die ik aan zou willen snijden uit de weg gaan. Het wordt dus geen themablog zoals ik er gehad heb in het verleden. Het wordt gewoon een weblog waar er miljoenen van zijn. Nu maar hopen dat ik af en toe genoeg inspiratie heb om er iets van te maken.

De start van een Blog

Dit is mijn nieuwe weblog. Het is de eerste keer dat ik een weblog in het Nederlands zal schrijven. Voorheen heb ik alles in het Engels geschreven maar misschien is het wel eens tijd om in mijn eigen taal te schrijven. Wat verder de bedoeling van deze weblog is zal ik verder bespreken in een volgende post.