Omdat het mij vaak is overkomen, beschuldigd te worden dat ik geen hart heb, waarmee mensen willen zeggen dat ik geen empathie heb, vind ik het nodig om toch eens een onderscheid te maken tussen een aantal zaken. Ik ben 99,99% zeker dat ik het bij het rechte eind heb wat betreft dit verhaal.
In de afbeelding zie je twee kleuren, het rood staat voor positieve gevoelens of toch tenminste voor positieve intenties naar andere mensen toe. Het blauw staat voor harteloosheid, of iets dat lijkt daarop.
In de eerste afbeelding zie je hoe een gemiddelde neurotypical lijkt te zijn, natuurlijk niet altijd en niet altijd even intensief. De binnenkant (intenties en hart) zien rood, wat overeenkomt met de buitenkant, het overbrengen naar andere mensen, wat soms empathie genoemd wordt.
In de tweede afbeelding zie je de psychopaat, de (serie)moordenaar maar ook de C.E.O die zonder gevoel van schuld duizenden mensen op straat kan zetten terwijl hij voor zichzelf een extra bonus vraagt en krijgt. Deze mensen zijn keihard aan de binnenkant, maar niet aan de buitenkant. Zij kunnen zich voordoen als warme mensen, maar zijn het niet. Alleen de buitenkant lijkt menselijk, de binnenkant (hun hart) is dat niet.
In de derde afbeelding zie je de autist. Hij is warm vanbinnen, al weet hij of zij dat zelf niet altijd. Maar hij is het tegengestelde van een psychopaat. De autist vind het erg moeilijk om zijn binnenkant naar de oppervlakte te doen uitschijnen. Hij heeft tenminste goede bedoelingen naar andere mensen toe, maar kan dat niet uiten aan de buitenkant.
Het kost zoveel energie om maar een beetje van de binnenkant naar buiten te laten vloeien. Daarom voel ik me vaak zo leeg. Soms zit er niets anders op om alles zo te laten, dan is de binnenkant blank, net als de buitenkant. Twee witte cirkels betekent rust en het komt vaak vanzelf. Niets positiefs maar ook niets negatiefs. Gewoon de comfortabele leegte blijft over. Het is geeneens een keuze, het is iets wat automatisch gebeurd.
