Het verschil

Omdat het mij vaak is overkomen, beschuldigd te worden dat ik geen hart heb, waarmee mensen willen zeggen dat ik geen empathie heb, vind ik het nodig om toch eens een onderscheid te maken tussen een aantal zaken. Ik ben 99,99% zeker dat ik het bij het rechte eind heb wat betreft dit verhaal.

In de afbeelding zie je twee kleuren, het rood staat voor positieve gevoelens of toch tenminste voor positieve intenties naar andere mensen toe. Het blauw staat voor harteloosheid, of iets dat lijkt daarop.

In de eerste afbeelding zie je hoe een gemiddelde neurotypical lijkt te zijn, natuurlijk niet altijd en niet altijd even intensief. De binnenkant (intenties en hart) zien rood, wat overeenkomt met de buitenkant, het overbrengen naar andere mensen, wat soms empathie genoemd wordt.

In de tweede afbeelding zie je de psychopaat, de (serie)moordenaar maar ook de C.E.O die zonder gevoel van schuld duizenden mensen op straat kan zetten terwijl hij voor zichzelf een extra bonus vraagt en krijgt. Deze mensen zijn keihard aan de binnenkant, maar niet aan de buitenkant. Zij kunnen zich voordoen als warme mensen, maar zijn het niet. Alleen de buitenkant lijkt menselijk, de binnenkant (hun hart) is dat niet.

In de derde afbeelding zie je de autist. Hij is warm vanbinnen, al weet hij of zij dat zelf niet altijd. Maar hij is het tegengestelde van een psychopaat. De autist vind het erg moeilijk om zijn binnenkant naar de oppervlakte te doen uitschijnen. Hij heeft tenminste goede bedoelingen naar andere mensen toe, maar kan dat niet uiten aan de buitenkant.

Het kost zoveel energie om maar een beetje van de binnenkant naar buiten te laten vloeien. Daarom voel ik me vaak zo leeg. Soms zit er niets anders op om alles zo te laten, dan is de binnenkant blank, net als de buitenkant. Twee witte cirkels betekent rust en het komt vaak vanzelf. Niets positiefs maar ook niets negatiefs. Gewoon de comfortabele leegte blijft over. Het is geeneens een keuze, het is iets wat automatisch gebeurd.

Een geschenk

Toen ik depressief werd – wat overigens gewoon een reactie was op mijn definitieve vaststelling dat ik nooit een normaal mens zou zijn – zeiden enkele mensen waaronder mijn vader en huisdokter dat dat niet verwonderlijk was, gezien de (quote) afschuwelijke periode in mijn jeugd die ik meegemaakt had.

Dat was natuurlijk gezien vanuit hun perspectief. Vanuit hun perspectief heb ik inderdaad een verschrikkelijke jeugdtijd gehad. Alleen ik heb het nooit zo gezien en aangevoeld. Omdat ik héél veel nooit gevoeld heb was alles altijd okay. Nooit heb ik alles begrepen en wanneer je de dingen niet begrijpt is alles goed.

Vandaag begrijp ik waar ze het over hadden, maar omdat ik er niets speciaals over voel, blijft alles okay. Ik begrijp wat er allemaal gebeurd is in het verleden, ik begrijp zelfs welke schade het andere mensen zou kosten.

Alleen, het heeft mij niets gekost, want ik voelde er in het verleden, noch vandaag niets bij. Al wat ik tegenwoordig begrijp is dat het potentieel schadelijk is voor andere mensen met veel emoties, maar voor mij… Het is allemaal okay.

Wat ik ook besef is hoe gelukkig ik ben geweest en nog ben. Maar weinig kan mij raken. Is dat geen geschenk ? Het is een rode draad door mijn leven geweest, mensen die aldoor dachten dat ik diep ongelukkig zou moeten zijn, omdat door zelfreflectie ze aannamen dat mijn situatie hen ongelukkig zou maken, als ze in mijn figuurlijke schoenen zouden staan.

Maar dat is niet zo. Mensen dachten en denken aldoor dat het niet anders kan dan dat ik een ongelukkig persoon ben, maar ik hou van mijn leegte, de periodes wanneer ik niets voel, wanneer er niets is. Het is een geschenk geboren te worden zonder al te veel emoties. Te zijn zonder al te veel emoties is eigenlijk een garantie voor geluk. Wanneer ik me dan toch ongelukkig voel, is het vaak omdat ik het me laat aanpraten door mensen die zich niet kunnen voorstellen om gelukkig te zijn met niets en veel leegte. Ik laat het me niet meer aanpraten. Ik kan een gelukkig, leeg en bovendien goed(bedoelend) mens zijn zonder al te veel emoties.

Ontspanning

Even de nodige radiostilte doorbreken om te vermelden wat ik zoal doe tijdens een radiostilte. Nadat ik de dvd’s geleend had van de televisieseries Rome en Mad Men, was ik nu toe aan de eerste twee seizoenen van Dexter.

Da’s wel een leuke en overigens onrealistische serie, maar dus vooral toch leuk. Het gaat over een seriemoordenaar, maar een dat in het echte leven niet bestaat. Hij vermoord alleen slechte mensen, collega seriemoordenaars zeg maar.

Het grappige aan de serie is dat ze twee tegenovergestelde archetypes hebben samengevoegd. In het echt kan het niet bestaan volgens mij, maar ik ben een sciencefiction liefhebber en vind het dus niet zo erg wanneer een totaal onwaarschijnlijk verhaal verteld wordt.

Wat speciaal is aan Dexter, is dat naast hij een moordenaar is, hij ook erg veel autistisch gedrag vertoont. Het lijkt of de scenarioschrijvers alle autistische clichés bij elkaar hebben geharkt en dat gemixt hebben met het karakter van een Robin-Hood seriemoordenaar. Ondanks dat het onrealistisch is, was het leuk om naar te kijken, want op de momenten dat hij geen daden pleegde, was het autisme gehalte erg groot. Tot zover mijn bijdrage over de momenten dat ik niet veel te vertellen heb.

Soms

Soms zeg je beter niets, zoals in mijn vorige post. Hij was nogal negatief. Soms ben ik dan ook teneergeslagen. Da’s waarschijnlijk wel normaal als je een lange tijd ziek bent. Als het te lang duurt dan verdwijnt je geloof dat je nog volledig zal kunnen herstellen. Maar desondanks ik er erg tegen op zie om weer onderzoeken te laten uitvoeren in het ziekenhuis, waarschijnlijk is het toch goed en heb ik dan toch weer wat hoop. Gisteren zag ik alles weer op mij afkomen, maar alle onderzoeken gebeuren nooit tegelijk. Het gebeurt stapje per stapje en zo moet ik ook denken, stapje per stapje. Ik ga proberen positief te denken en vooral niet te veel te denken. Daarom las ik een pauze in. Even geen gedachten en geen blogs. Het hervatten zal gebeuren op het moment wanneer ik er klaar voor ben. Dus het is even radiostilte voor nu.

Bankje

2010, ik zou graag op een bankje zitten. Het is niet altijd mogelijk. Dankzij mijn ziekte zal ik weer een “rondje” ziekenhuis moeten doen. Pijn, jazeker, maar dat ben ik inmiddels gewoon. Echter ik zal weer naar een “nieuw” ziekenhuis moeten. Weer meer pijn lijden, omdat de maatschappij dat verwacht. Als je pijn leidt verwacht men dat je doorgaat met onderzoeken. Nog meer pijn, dat moet je erbij nemen. Dat je 20 jaar in een een chemisch fabriek hebt gewerkt en nadien ongelooflijk veel pijn hebt, dat interesseert niemand. Ze willen zoveel mogelijk onderzoeken, wanneer dat pijnlijke onderzoeken zijn  of niet, dat interesseert niemand. Onderzoek zal er gebeuren. Da’s wat mij te wachten staat. Veel onderzoeken in ziekenhuis, waar veel dokters hun mening geven. Ik onderga het allemaal. Tot de dag dat ik wegga. Die dag zal ik weggaan en heeft de dokter geen belang meer. Dan zal ik een statistiek zijn en verder zal het geen belang hebben. Ik wil er verder ook geen belang aan hebben, de mens is echt niet slimmer dan statistieken, dus zo zal het misschien aflopen. Ik weet het ook niet meer. Misschien heeft het ook geen belang.